Ασημα Ψάρια

Από καιρό ψάχνω να γράψω κάτι για ψάρια που δεν τα ξέρει ο περισσότερος κόσμος και έτσι δεν τα αγοράζει και ούτε και τα τρώει σε ψαροταβέρνες άμα του τα προσφέρουν.

Πολλά θεωρούνται β' κατηγορίας, δλδ, δεν ανήκουν στις γνωστές φιρμάτες οικογένειες, δεν είναι φαγκριά, ροφοί, λαβράκια, μπαρμπούνια, πέστροφες, λυθρίνα..που τα ξέρουμε σχεδόν όλοι. Αλλα πάλι αυτόματα θεωρούνται β' κατηγορίας γιατί δεν είναι όμορφα όντας νεκρά, ένας σαργός, μιά συναγρίδα, μιά τσιπούρα είναι στιλπνά με ασημί/γκρί χρώμα, χυτό σώμα, όχι αγκάθια, ευχάριστα στο μάτι. Ενώ ένα καπόνι ή μία φοβερή σμέρνα, τρέπουν εις φυγήν ..

Ασχολήθηκα συστηματικά με τα άσημα ψάρια, μετά απο ένα βιβλίο που έπεσε στα χέρια μου πρίν 10 περίπου χρόνια που έδινε εικόνες και οδηγίες για τα ψάρια που κυκλοφορούν στις Ελληνικές ψαραγορές.
("Ψάρια του Αιγαίου, Ευρετήριο" των εκδόσεων ΕΡΜΗΣ, 1990), απο εκεί και ύστερα άρχισα να ψάχνω να δοκιμάσω τα λιγώτερο γνωστά. Επίσης ο πατέρας μου είχε χόμπυ το ψάρεμα, διέθετε ψαροντούφεκο, παραγάδια, συρτές, βραχοπετονιές, καμάκια, κιούρκους και καλά μαχαίρια για να υπερασπίζεται τη ζωή του (του είχε τύχει μία συναντηση με σμέρνα που του άφησε ενθύμιο 9 ράμματα). Τα ψάρια που έπιανε τα τρώγαμε αφού προηγουμένως με μάθαινε γι αυτά, συχνά με έπαιρνε μαζί του όταν σήκωνε τις πετονιές του για να τον βοηθάω.

• Γαλέος (Smooth hound) Υπάρχουν 2 ειδών ο γνήσιος και ο αστερίας. Είναι μικρά σκυλόψαρα που ζούν στις ευρωπαϊκές θάλασσες. Το κρέας τους, πάντα γδαρμένο, κόβεται φέτα και πωλείται σαν φιλέττο για σκορδαλιά κλπ. Να πώ εδώ ότι όλα τα σκυλόψαρα και οι καρχαρίες δεν είναι γαλέοι. Τα φιλέττα τους δεν είναι νόστιμα, μερικά είδη είναι και πικρά στη γεύση. Εν τούτοις υπάρχουν κάποιοι έμποροι που δεν διστάζουν, άμα πιάσουν κανένα καρχαρία, να προοωθήσουν το κρέας του στην αγορά για γαλέο, με πολύ απογοητευτικό γευστικό αποτέλεσμα.
• Καπόνι (Gurnard). Το βρήκα στο εμπόριο, σε συνοικιακό ψαράδικο. Οταν το αγοράσετε κυττάχτε να είναι μεγάλο, γιατί το κεφάλι θα το πετάξετε μετά το ψήσιμο, δεν τρώγεται τίποτα απο εκεί, είναι συμπαγές κόκκαλο. Να σας το καθαρίσουν, έχει αγκάθια και λέπια σκληρά, θα σας φάνε τα χέρια. Και σούπα γίνεται, το κρέας του νόστιμο και σφιχτό. Το έκανα ψητό με απλό λάδι-λεμόνι-δενδρολίβανο σε φούρνο αέρος.
• Χριστόψαρο (σανπιέρος, ρέτουλα) (John Dory). Εχει σκούρο χρώμα και άσχημη φάτσα. Στη μέση του σώματός του έχει μία μαύρη βούλα απο κάθε πλευρά. Υποτίθεται ότι απο εκεί το έπιασε ο Χριστός για να το ευλογήσει. Ζεί σε βόριες θάλασσες, εμφανίζετια όμως και στο Αιγαίο, το βρήκα σε ψαράδικο. Το καθάρισμα απο τον ψαρά εννοείται, έχει αγκάθια. Το κάναμε βραστό, πολύ ωραία σούπα, γίνεται και ψητό.
• Μαγιάτικο, λεγεται και μανάλι όταν είναι μικρό, στ' αγγλικά Amber Jack or Seriola. Φοβερό ψάρι τόσο στο νερό όσο και στη γεύση. Αν το πετύχει ο ψαροντουφεκάς να ετοιμαστεί για μάχη. Είναι ανοιχτό ασημί με χρυσή γραμμή στα πλευρά. Μεγάλο, τουλάχιστον 1 μέτρο ή και παραπάνω. Γευστικά είναι παχύ μέν με λευκή, σφιχτή σάρκα, ζουμερά φιλέττα και μεστή γεύση. Τρώγεται και ψητό αλλά και στη σχάρα.
• Ούγαινα, (Sheepshead bream), λέγεται και χαρακίδα. Την πρώτη φορά τη βρήκα σε ιχθυοπωλείο αλλά μετά την έχω φάει και στην Αθήνα σε ψαροταβέρνες. Σε γεύση μοιάζει με το σαργό, έχει ζουμερή σάρκα και πάντα είναι ψητή. Την έχω φτιάξει και στα κάρβουνα (με τα λέπια πάντα), ακόμη καλύτερη.
• Βλάχος, λέγεται και πίγκα, (Stone fish or wreck fish). τεράστιο ψάρι, μπορεί να φθάσει και τα 50 κιλά. Μία φορά στη ζωή μου το έχω φάει μαγειρευτό απο τον Κόλλια, υπέροχη λευκή σάρκα, πλούσια γεύση.
• Λουτσάκι, Το είδος συμπεριλαμβάνει το θηριώδες Barracuda των Τροπικών, εδώ όμως κυκλοφορεί σε πολύ μικρότερη έκδοση, σαν Λουτσάκι. Τρώγεται ολόκληρο μαζί με τη μυτερή μουσούδα και τα μικροσκοπικά δοντάκια. Το δοκιμάσαμε στην Ν. Κίο Αργολίδας, στην ταβέρνα του Τσακίρη. Τηγανίζεται κομμένο στη μέση σε φριτέζα. Κρέας λευκό, χωρίς κόκκαλα σαν μπακαλιάρος. Απίστευτος μεζές.
• Μπαλάς, ανήκει στην οικογένεια του λιθρινιού, ωμός είναι ανοιχτός ρόζ με τεράστια μάτια. Η γεύση είναι σαν του λιθρινιού, δεν καταλαβαίνω γιατί ο κόσμος δεν το προτιμάει. Τον κάναμε στα κάρβουνα και ήταν η σάρκα ψωμωμένη. Τον αγόρασα πρώτη φορά απο ένα ιχθυοπωλείο στο Ναύπλιο.
• Μουρμούρα, (Striped Seabream), πολύ νόστιμη με σφιχτή σάρκα και ελάχιστα κόκκαλα. Την κάναμε ψητή και ήταν μία Α-ΠΟ-ΛΑΥ-ΣΗ.
• Γοφάρι, (Blue fish). Λέγεται και λουφάρι. Το δοκιμάσαμε ψητό στην ταβέρνα του Τσακίρη, Νέα Κίος, Αργολίδα. Δεν ξέρω αν κυκλοφορεί σε ψαράδικα, είναι πελαγίσιο και πάρα πολύ νόστιμο. .
• Σάλπα (Salema fish), την είχε ο ψαράς μου, την πήρα και την πάτησα. Τις δύο φορές που την αγόρασα όπως και να την μαγείρεψα βγήκε ΧΑΛΙΑ, ούτε η γάτα δεν την έφαγε. Μύριζε βούρκο. Ο ψαράς όμως μου είχε πεί ότι είναι ωραία, την πούλαγε εξάλλου. Κάτι στραβό έκανα φαίνεται εγώ.

Οι πληροφορίες είναι απο παλιές γνώσεις και δοκιμές-αποτυχίες. Συνταγές δεν δίνω, έχει το ιντερνετ άπειρες.

Ψάχνω ακόμη να δοκιμάσω , σμέρνα (σούπα), σκιό (που λέγεται και παντελής), σαλούβαρδο (που λέγεται και ποντικός), μυλοκόπι (που λέγεται και κρανιός) και κυνηγό (που λέγεται και λαγός) .. θα δούμε.

Βαρούλκο

Χθές είμαστε στην οδό Πειραιώς, καλεσμένοι για φαγητό. Το κτίριο που στεγάζεται το εστιατόριο πολύ μοντέρνο κολλητά στο Ξενοδοχείο Ηριδανός.

Ανεβήκαμε με το ασανσέρ στον 3 όροφο, στην ταράτσα με θέα την φωτισμένη Ακρόπολη, ολόλαμπρη, σαν νύφη στα καλύτερά της. Πιό πάνω ήταν τα σύννεφα που παίζανε κρυφτούλι με την πανσέληνο.. Blue moon.

Οι περιποιητητές πήραν το έπαθλο, κάνανε με χαμόγελο αυτό για το οποίο προσελήφθησαν, περιποιούντο διακριτικά χωρίς να φορτώνουν τον πελάτη. Ο οινοχόος εξαιρετικός και bilingual. Ολοι, μας συμπεριφέρθησαν σαν να γνωριζόμανσταν χρόνια.. Μάρκετινγκ θα πείτε. Ναί, και πολύ πετυχημένο!

Τα πιάτα ήταν πολλά, μικρές οι μερίδες αλλά χορταστικές.

Ξεκινήσαμε με αυγά αχινού σε κόκκινη σάλτσα σερβιρισμένα μέσα σε 2 κινέζικα κουτάλια σούπας.

Σούπα απο μελάνι σουπιάς με λωρίδες σχοινόπρασσου

Ενα κομμάτι μουσακά απο κιμά καραβίδας

Παναρισμένα φιλεττάκια χριστόψαρου πάνω σε μούς μελιτζάνας

Κριβαράκι με κυδώνια (οστρακόδερμα)

Φιλεττάκια μαγιάτικου (είδος ψαριου) με πορτοκάλι και κρασί Port

και υπέροχα γλυκά για όλα τα γούστα.

Απο κρασιά μας φέρανε μία σαμπάνια Amalia Brut Τσελέπου " και μετά το Viognier των αμπελώνων Σκούρα.

Φάγαμε πολύ καλά. Σκάσαμε βασικά. Και όλα ήταν πάρα πολύ ωραία.

Παρόλλο που είχα την ψηφιακή μαζί μου, δεν ήταν δυνατόν να βγάλω φωτογραφίες, ίσως όμως άν ξαναπάμε μόνοι μας να μπορέσω να αποθανατίσω την τέχνη της παρουσίασης των φαγητών στα πιάτα που η σάλτσα είχε σχέδια σαν απο τον Pollock και τα γλυκά από τον Matisse.

Αγγουράκια και τουρσάκια

Κάθε που πάω στο κέντρο της Αθήνας αισθάνομαι σαν την αλεπού που στοχεύει κοτέτσι. Τα όνειρα και οι προσδοκίες απύθμενες, τα σάλια αρχίζουν και τρέχουν.. μαζέψτε με

Σοφοκλέους, Βαρβάκειος, Γερανίου, Αρμοδίου και Αριστογείτονος.

Περπατώ εις τους δρόμους πολύ προσεκτικά, τα πεζοδρόμια είναι γλιστερά, γεμάτα παγίδες, άσε που δεν χωράμε όλοι και το σπρωξίδι αναπόφευκτο, άσε που μπορεί να πατήσω και κανένα σκουπίδι/σάπιο κοψίδι και να σωριαστώ.. μπλιάχχ.

Οπως οι περισσότεροι προτιμώ το οδόστρωμα και άσε τους οδηγούς να με αγριοκυττάνε και να μουρμουράνε βρισίδι.. μωρέ τι μας λέτε!

Περπατώ εις την πόλη ψάχνοντας για αγγουράκια τουρσί. Διάβασα ότι υπάρχει στην οδό Αρμοδίου ένας Ρώσος μπακάλης που πουλάει τα ωραιότερα τουρσάκια της Αθήνας.

Εδώ πρέπει να πώ ότι έχουμε ένα κάποιο πάθος με τα αγγουράκια.. με τις πίκλες βρε παιδιά, ηρεμείστε, δεν είναι κείμενο του Penthouse αυτό.

Λοιπόν, τουρσί απο τουρσί διαφέρει, άλλα είναι πιπεράτα, άλλα ξυνά, άλλα γλυκά, άλλα μεγάλα και ψωμωμένα άλλα καχεκτικά και καίνε τη γλώσσα. Τα εβραίϊκα είναι μεγαλύτερα, τα περσικά καίνε τη γλώσσα, τα ρώσικα είναι πιο γλυκά απο τα τούρκικα..

Ο κόπος μου ανταμείφθηκε. Βρήκα το ρώσικο μπακάλικο. Το μαγαζί του ήταν άδειο, όλη η πραμάτεια ήταν στο πεζοδρόμιο τοποθετημένη προσεκτικά πάνω σε όρθιες βιβλιοθήκες (!!!!!!!), στα ράφια τους, σαν να ήταν βιβλία. Απειρα τα βάζα, με τουρσιά καρόττα, λάχανα, ραπάνια, κρεμμύδια, ρεπάνια, κουνουπίδια, τοματάκια και αγγουράκια!

Το μικρότερο ήταν των 3 κιλών. Πάμφθηνα. Πήρα και λίγο ρώσικο ψωμί.. είναι πιό παχύ απο τη πίτα για κεμπάμπ. Οι ρώσοι κάνουν μιά τομή σαν τσέπη, ρίχνουν τυρί μέσα και μετά πετάνε το ψωμί στο τηγάνι..λιώνει το τυρί και μετά είναι ΚΟΛΑΣΗ

Πάλι δίαιτα θα κάνουμε σήμερα!

Ακουσα ότι

Τα εστιατόρια καθώς και οι σέφ,

οι σούπερ-ντούπερ προσωπικότητες της κουζίνας καθώς και οι διάφορες ταβέρνες, κλάμπς κλπ,

εναποθέτουν τη φήμη τους όχι στην τέχνη τους στην δημιουργία εδεσμάτων και ατμόσφαιρας αλλά στο χρήμα.

Αυτοί οι αστέρες πληρώνουν ΠΟΛΛΑ στους κριτικούς των διαφόρων περιοδικών που ανάλογα στο ΠΟΣΑ θα μαζέψουν (είτε οι ίδιοι, είτε το περιοδικό) θα γράψουν καλά λόγια για έναν σέφ ή θα θάψουν έναν σέφ.

Θα γράψουν τα καλύτερα για ένα εστιατόριο/κλάμπ οτιδήποτε ή θα το πετάξουν στα ερέβη ΩΣΠΟΥ να πέσει το ψιλό και μετά άλλο άρθρο, περί βελτίωσης του χώρου, αλλαγή προσωπικού..κλπ.

Αυτό κι αν είναι χάλι.

Η Σπηλιά της Αργολίδας

Ταβέρνα "Η Σπηλιά" στην περιοχή Κεφαλάρι Αργους. Κοσμική ταβέρνα θεωρείτε απο τους ντόπιους, διάφοροι πολιτικοί την χρησιμοποιούν. Ανοιχτή χειμώνα καλοκαίρι. Το εσωτερικό της τον χειμώνα είναι χαμηλοτάβανο απο μπετόν φτιαγμένο σαν σπηλιά με βαθουλώματα, ρωγμές κλπ.. Οποιος έχει κλειστοφοβία ας την αποφύγει. Το καλοκαίρι όμως έχει μεγάλη αυλή πίσω με άνετα καλοστρωμένα τραπέζια και πολύ καλό φαγητό.

Την προτιμούμε τα καλοκαίρια κυρίως, για το ωραιότατο κοτόπουλό της, το κατσικάκι της που είναι λου-κού-μι και το τυροπιτάρι (φωτογραφία) που δεν παίζεται.

Στα γλυκά υστερεί λίγο, μόνο παγωτά έχει και αυτά τίποτα σπουδαία.. Το χειμώνα βγάζει τοπικό γιαούρτι με μέλι και καρύδια, φανταστική η ποιότητα του γιαουρτιού, παλιά ήταν έτσι αυτό της σακκούλας, τώρα τέτοιο γιαούρτι μόνο στην περιοχή τρώω.

Αν βρεθείτε στην περιοχή σας τη συνιστώ.

Tartare

Γαλλικό εστιατόριο στη Γλυφάδα. Πηγαίνουμε συνήθως εκεί αρχές καλοκαιριού, όταν οι νύχτες είναι ακόμη δροσερές.

Το περιβάλλον εντυπωσιακό, το μενού απλό αλλά και περίπλοκο, έχει εύκολα πραγματάκια για τους μη μυημένους και άλλα φοβερά πιάτα για τους λάτρεις. Το προσωπικό περιποιητικό και ευγενικό. Η κράτηση ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ.


Το νούμερο 1 είναι ...το κρέας. Ο ωμός κιμάς Tartare, απλά δεν παίζεται. Ζουμερός, με το σωστό αλατάκι, ούτε πικάντικος, ούτε αδιάφορος. Ολα του τα κρέατα είναι σωστά ψημένα, εδώ δεν υπάρχουν τα γνωστά καλοψημένα, χωρίς αίμα, το αιματάκι είναι fact αν δεν είσαι καννίβαλος, μην διαλέγεις Γαλλικό εστιατόριο. Επίσης έχουν και το σωστό πάχος. Το ελληνικό κόντρα είναι λεπτό, ενώ το κόντρα γαλλικής κοπής διπλό σε πάχος. Αυτό έχει αντίκτυπο στη γεύση.

Το νο. 2 είναι οι τηγανιτές πατάτες τις οποίες εδώ δεν τις παραγγέλνεις, εξυπακούονται και έρχονται απο μόνες τους μαζί με το κρέας.. πατάτες όνειρο, καυτές και χειροποίητες..

Το νούμερο 3 είναι το σουφλέ. Αργεί να έρθει, σωστή πριμαντόνα, ΄΄οταν όμως εμφανίζεται κάνεις υπόκλιση. Υποτίθεται ότι είναι για 2 άτομα..σιγά..όποιος προλάβει είναι..το τέλειο πρώτο πιάτο.

Πέρα απο αυτά δοκιμάσαμε
τυρί Camembert με βατόμουρα
Ραβιόλια με φουά γκρά
Entrecote με ροκφόρ

και πολύ καλή λίστα κρασιών

και παγωτά.

Και η τιμή γύρω στα 50 ευρώ το άτομο.

Φεστιβάλ μπύρας

γίνεται στο Σ.Ε.Φ. απο κάτω, έχουν στήσει τέντες με όλες τις μπύρες εκτός Αθηναϊκής Ζυθοποιίας, πήγαμε και παρόλλες τις αντιξοότητες ήταν ωραία..

Είχε πολύ κόσμο και πέρα απο την κλασσική Βαυαρέζικη ορχήστρα είχε χορό της κοιλιάς, τον Ζουγανέλη, κάποιες παραδοσιακές Ινδές να κοψομεσιάζονται κλπ. Μέτριο πρόγραμμα.

Οι μπύρες όμως υπέροχες..άπειρες όσες δεν ξέρω. Και τα σουβλάκια θεϊκά..

Ο χώρος είχε τέντες με πωλητήρια απο διάφορες χώρες, Πακιστάν, Αργεντινή, Μαλαισία και στο βάθος ένα λούνα πάρκ.. not bad

Αυτό που ήταν πολύ κακό ήταν ο χώρος που έτσι και δεν φορούσες ίσια παπούτσια θα έσπαζες τα πόδια σου απο το χαλίκι και το χώμα.. Καμμία προσοχή στον περιβάλλοντα χώρο.. Πίσω απο τις σκηνές είχαν στήσει κάτι κακόμοιρες χημικές τουαλέττες μόνο που για να τις φθάσεις πέρναγες απο 1000 κύματα , σωλήνες ομβρίων παντού, λάσπες, βούρκο απο κάτι βρωμερά απόνερα και πολλές τρύπες πρόχειρα σκεπασμένες με τάβλες..

Δεν ξέρω σε ποιόν Δήμο ανήκει ο χώρος, όποιος όμως και να είναι δεν έχει βάλει ούτε ένα λιθαράκι απλής συντήρησης.

Κρίμα βρε παιδιά..

Πιπινιός

Ταβέρνα στην Πλατεία Σταμάτας, Αττικής. Τεράστιο μαγαζί με τουλάχιστον 50 τραπέζια όλων των μεγεθων στην αυλή που σκεπάζεται απο τέντες και μουριές. Παράδεισος δροσιάς το καλοκαίρι, ακόμα και ντάλα μεσημέρι.

Βεβαίως είναι ανοιχτό απο τις 12.00 το μεσημέρι και ύστερα και σερβίρει συνέχεια..

Αφού πάρουν την παραγγελία φέρνουν φρεσκοψημένο ψωμί στα κάρβουνα μαζί με το βουτυράκι της φωτογραφίας, στρογγυλά κομματάκια με σκόρδο..ούτε πολύ σκόρδο ούτε λίγο..η σωστή ποσότητα ορεκτικού.. Για κρασί πήραμε το δικό τους λευκό, πολύ καλό.

Παραγγείλαμε χόρτα, χωριάτικη, κατσικάκι γάστρας και σπαλομπριτζόλες. Μας κέρασαν τις χειροποίητες τηγανιτές πατάτες κομμένες σε στρογγυλές φέτες. Φρεσκοτηγανισμένες.

Το κατσικάκι ήταν εξαίσιο και η μερίδα τουλάχιστον για 2 άτομα εκτός και αν κάποιος είναι πολύύύ πεινασμένος..

το κρέας είναι πολύ μαλακό και σωστά ψημένο.

Και ο λογαριασμός μαζί με τα κρασιά γύρω στα 14 euro το άτομο.

"Το Σουσάμι" της Θεσσαλονίκης

Μας πήγανε εκεί τα ξαδέλφια μας. Το περιβάλλον ωραίο, φαγητό σε τραπεζάκια έξω. Ενας μόνο σερβιτόρος πολύ περιποιητικός και γνώστης των φαγητών και των οίνων μας περιποιήθηκε επάξια..

Οι γεύσεις διαφορετικές και εξαίσιες, αγκινάρες με ρόκα και τυρί,

μερικοί βέβαια φάγανε το καταπέτασμα και ιδού το φυσικό επακόλουθο!!!

"Ο Ζύθος" της Θεσσαλονίκης

Στις 3/7 φθάσαμε Θεσσαλονίκη, κατάκοποι μετά απο ένα κουραστικό ταξίδι μέσα στη βροχή και τη λάσπη.

Πήγαμε εκεί σχετικά νωρίς για φαγητό στην Ελλάδα, κατά τις 19.00, δικαιολογούμασταν όμως γιατί είχαμε μαζί μας βορειοευρωπαίους που τρώνε το βραδυνό τους νωρίς..

Κάτσαμε μέσα γιατί ο μολυβένιος ουρανός έδειχνε τα δόντια του..αρκετή βροχή είχαμε φάει.. Το περιβάλλον πολύ όμορφο, κάτι σαν παλιομοδίτικο μπαράκι, είχε και μπάρ στο βάθος, τα τραπέζια άσπρα με σιδερένια πόδια..ένα προσεγμένο μέρος. Με πολύ καλή μουσική, classic rock.

Οι σερβιτόροι χαμογελαστοί μας υποδέχτηκαν και βοήθησαν πάρα πολύ να διαλέξουμε φαγητό και ποτά.. Ηρθαν τα γνωστά τσίπουρα σε νεροπότηρο (ναααα! άνοιξαν τα μάτια των Ιρλανδών φίλων μας για το μέγεθος του τσίπουρου που κατέβασα..., άντε βρε, είχα ξεπαγιάσει) και μία σειρά φαγητών που ...δεν πρόλαβα να φωτογραφήσω γιατί πέσαμε επάνω τους σαν τα κοράκια και όταν θυμήθηκα ότι έχουμε και ένα μπλόγκ να ευλογήσουμε με φωτογραφίες, μόνο άδεια πιάτα με κύτταζαν μελαγχολικά.

Π'ηραμε λοιπόν

• μία μερίδα αραβικής πίττας με φακές και ρεβύθια
• τοματοκεφτέδες
• ένα πενιρλί για τον μικρό
• 3 ειδών κρέατα σε κιμά και τυλιγμένα με φύλλο
• μία σαλάτα ρόκας με παρμεζάνα
• ένα μεγάλο κεμπάμπ για 3 άτομα
• μία μερίδα κοτόπουλο φιλέτο με σάλτσα ροδιού γκλασέ και πουρέ με τυρί και πατάτα

και 3 μπουκάλια κρασί, μετά τα τσίπουρα.

Οταν η ώρα ήταν 22.00,και ενώ είχαμε τελειώσει και τεντωνόμαστε νωχελικά στις καρέκλες μας, εμφανίσθηκαν τα ξαδέλφια μας που μας σύστησαν και το εστιατόριο, είχαν τελειώσει το ιατρείο τους και ήρθανε να μας δούνε και να φάνε. Και βεβαίως δεν είναι ευγενικό 2 να τρώνε και οι άλλοι να κυττάνε. Ετσι ξαναπαραγγείλαμε, μερικές μεζεδιές.. και λίγο κρασί ακόμη..μετά την πέσαμε στα παγωτά και κατά τις 02.00 το πρωϊ..κουτρουβαλώντας και παραπατώντας .......φύγαμε..!

"Ο Κυριάκος" της Καβάλας

Την τελευταία μας βραδυά στην Καβάλα είπαμε να την περάσουμε δίπλα στο κύμα, παρόλλο που μας είχαν συστήσει τουλάχιστον 3 κέντρα να πάμε στην Παλιά Πόλη. Διαλέξαμε τον "Κυριάκο" μία ψαροταβέρνα που βρίσκεται στην ανατολική έξοδο της πόλεως απέναντι απο το πρώην στρατόπεδο Ασημακόπουλου.

Ο ταβερνιάρης ήταν φιλικότατος και ευγενέστατος, μας έφερε καπνιστό σκουμπρί, φρέσκοκομμένες γλυκές πατάτες τηγανιτές, παλαμίδα ψημένη σε κεραμίδι και σουβλάκια κοτόπουλο τυλιχτά σε μπέηκον... Γιαμ γιαμ..

Το κρασί ήταν η αποκάλυψη της βραδυάς, "Ηδύπνοος" των αμπελώνων Συμεωνίδη, υπέροχο, ελαφρύ, με γεύσεις και μυρωδιές λουλουδιών..άνετα ξεπατώσαμε δύο μπουκάλια και καθόλου δεν μεθύσαμε. Σίγουρα θα ψάξω να το βρώ και στην Αθήνα.

Υποχρεούμαι, να ψάξω να το βρώ.

Διπλή γιορτή

Μιά γιορτή διπλή. Γενέθλια της πεθεράς μου και την ανηψιάς μου μαζί. Επειδή όμως ανήμερα των γενεθλίων της η ανηψιά είχε παρτυ, η κοινή εορτή γιορτάστηκε με επισημότητα στις 19/6, μιά εβδομάδα αργότερα.

κατ' αρχήν πήγε η μικρή σε γνωστό πολυκατάστημα παιχνιδιών να διαλέξει τα δώρα της.

Η τούρτα ήταν δια χειρός πεθεράς και αφού αφορούσε δύο άτομα γράφτηκε το περίφημο "Χρόνια μας πολλά" που ήταν και το κλού της βραδυάς. Μετά η Μ έσβησε τα κεράκια της με 1 Φουουουου!!!!

Και του χρόνου!

Γευσιγνωσία

Οι καλύτεροι γευσιγνώστες είναι άτομα πολύ χαμηλών τόνων, ούτε πριμαντονισμούς έχουνε ούτε κάνουν τους σπουδαίους. Και προπάντων δεν είναι δήθεν.

Να δοκιμάσω απο αυτό που φάγανε, ή όχι?



τσ, τσ, τι τσιριμόνιες είναι αυτές που σε διακατέχουν!!. Είσαι μικρός ακόμη και δεν ξέρεις που βρίσκεσαι. Εδω νεαρέ μου τρώς καλά-λά-λά και τραλαλά.. Ακολούθησε το παράδειγμά μου και δεν θα χάσεις.

Πίτσα και άγιος ο θεός

Η καλυτερη πίτσα που έχω φαει ως τώρα. Στην λεωφόρο Διονύσσου, διαφήμιση δεν κάνω και δεν λέω το όνομά της πιτσαρίας, που είναι όμως και μπάρ..
Απ' έξω το μαγαζί δεν λέει τίποτα, ένα μακρουλό κτίριο, άχρωμο, άοσμο
Από μέσα όμως

ζεστό με ωραία καθίσματα αλλά και καναπέδες.

Το σέρβις εξαιρετικό, τα ποτά επίσης. Το κρασί μας ήρθε στη σωστή θερμοκρασία μέσα σε σαμπανιέρα, το ανθοδοχείο του τραπεζιού είχε υπέροχα φρέσκα λουλουδάκια τίποτα δήθεν, απλά λουλουδάκια.

Τι περιμένει κανείς απο μία πιτσαρία, πέρα απο τα παραφινέλαια, την πίτσα, την βασίλισσα της βραδυάς. Τέτοια πίτσα όμως δεν έχω φάει ποτέ μου και πουθενά.

Ενα τεράστιο πιάτο με λεπτή ζύμη που μύριζε λάδι τρούφας..αρκετά τραγανιστή αλλά όχι και ξερή. Από πάνω φρέσκια ρόκα. Και ξεφύγαμε απο την καταπίεση της κλασικής ντομάτας που στο τέλος μας σερβίριζαν το χιλιοκατεψυγμένο κουφάρι της στα γνωστά μαγαζιά-αλυσίδες..

Αυτό που είχα μπροστά μου διέφερε..Το άρωμα της τρούφας έσπασε τη μύτη των συνοδών μου που παράτησαν τα φαγητά τους και κύτταζαν λαίμαργα το πιάτο μου..

Το κάτι άλλο ήταν...είναι..και θα είναι γιατί σκοπεύω να φάω μία τέτοια αύριο..ναί θα κάνουμε 80 χλμ πήγαινε-έλα για μιά πίτσα, εντάξει για 3 πίτσες...για δέσιμο ετσι?

Γούστα είναι αυτά.

Πασχαλινοί μποναμάδες

Αυτό είναι ένα σχετικά εύκολο μεζεδάκι που σερβίρεται κρύο και μπορεί να γίνει απο την προηγούμενη μέρα.

Παίρνουμε σε ισόποσα μερίδια, τυρί Φιλαδέλφεια, ανθότυρο και ροκφόρ και τα λιώνουμε όλα μαζί σε μπλέντερ ωστε να γίνουν αλοιφή. Τα βάζουμε στο ψυγείο. Στο εν τω μεταξύ τρίβουμε ψίχα απο φυστύκια Αιγίνης ώστε να γίνουν σκόνη, κόβουμε μαϊντανό πολύ ψιλό, και μετά αν θέλουμε βάζουμε σε ένα πιατάκι τριμμένη πάπρικα ή κόκκινο πιπέρι.

Μισή ώρα πρίν τα σερβίρουμε, βγάζουμε το μείγμα των τυριών απο το ψυγείο, και πλάθουμε μικρά μπαλάκια τύπου κεφτέ, τόσο ωστε να χωράνε ολόκληρα στο στόμα. Το κάθε μπαλάκι το κυλλάμε πάνω στο μείγμα της αρεσκείας μας, μερικά στα φυστύκια, άλλα στον μαϊντανό ή στην πάπρικα ώστε όλα να γίνουν πολύχρωμα. Τα βάζουμε αραιά σε ωραίο λευκό πιατάκι και τα σερβίρουμε με ούζο, τσίπουρο ή μπύρα.

Εδώ θέλει περισσότερη προετοιμασία αλλά το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Κόβετε σε χαρτόνι το σχέδιο μιάς κότας, μόνο το σώμα χωρίς πόδια και ουρά. Καλύπτετε το χαρτόνι με αλουμινόχαρτο και έχετε μία κοτούλα. Φτάχνετε ρώσικη σαλάτα όπως συνήθως την κάνετε. Σε μία ρηχή πιατέλα, βάλτε κάτω κομμάτια άνηθο. Τοποθετείτε την ρώσικη πάνω στην στην κοτούλα και βάλτε μισή ελιά στη θέση του ματιού, πιπεριές σε λωρίδες ή τουρσιά σαν πόδια, τσίπς για φτερά και κόκκινη πιπεριά κομμένη όπως στη φωτό για λειρί. Γαρνίρετε με βραστά λαχανικά ή φέτες αγγουριού. Σε ένα τραπέζι, θα λυπούνται να τη φάνε, τόσο όμορφη θα φαίνεται.

Τα αυγά και τα πασχάλια

Πάσχα έρχεται και αυγά θα βάψετε, αν όχι εσείς κάποιος στο σπίτι σας. Ας γράψουμε λίγη ιστορία κατ΄αρχήν

ΓΙΑΤΙ βάφουμε κόκκινα αυγά.

Οι παλιοί έλεγαν ότι αυτό γίνεται

α) για να θυμόμαστε την Ανάσταση, μια και το κόκκινο είναι το χρώμα της χαράς, κι ακόμα γιατί το κόκκινο έχει τη δύναμη να διώχνει το κακό.

β) άλλη παράδοση λέει ότι μια πιστή του Χριστού είπε στη γειτονισσά της ότι ο Χριστός αναστήθηκε κι εκείνη είπε ότι αν αναστήθηκε, η κότα μου να γεννήσει κόκκινα αυγά και έτσι κι έγινε.
γ) τα αυγά βάφονται κόκκινα συμβολίζοντας το αίμα του Χριστού.

Ωραία! Μάθαμε γιατί τα βάφουμε, αλλά

ΓΙΑΤΙ τα τσουγκρίζουμε?

Το τσούγκρισμα των κόκκινων αβγών γίνεται μετά το άκουσμα του "Χριστός Ανέστη". Το έθιμο είναι χαιρετιστήριο, αλλά κρύβει ένα μικρό ανταγωνισμό, αφού ο νικητής του τσουγκρίσματος είναι μεταφορικά και ο πιο γερός.

Ας περάσουμε τώρα και στο κυρίως πιάτο, δηλαδή στο

ΒΑΨΙΜΟ

α) Το στόλισμα των αβγών με φύλλα και λουλούδια

Έχουμε μαζέψει διάφορα λουλούδια (κατά προτίμηση, μαργαρίτες) και φυλλαράκια. Παίρνουμε τούλι από μπομπονιέρες σε τέτοιο μέγεθος, ώστε να μπορεί το ύφασμα να τυλιχθεί και να δεθεί γύρω από κάθε αβγό. Τοποθετούμε πάνω στο αβγό το λουλούδι ή το φύλλο ή και τα δύο μαζί και στη συνέχεια τυλίγουμε το αβγό με το ύφασμα σφιχτά και το δένουμε με μία κλωστή. Όταν ετοιμάσουμε με αυτό τον τρόπο όσα αβγά θέλουμε, τα βάζουμε στην κατσαρόλα όπου έχουμε ήδη βράσει το νερό με την μπογιά και το ξίδι και τα βάφουμε όπως αναφέρεται παραπάνω.Ύστερα από δέκα λεπτά, τα βγάζουμε με προσοχή και κόβουμε την κλωστή. Αφαιρούμε το ύφασμα, τα λουλούδια και τα φύλλα. Το αβγό έχει βαφτεί κόκκινο και έχει διακοσμηθεί με άσπρα σχέδια λουλουδιών και φύλλων. Τα αλείφουμε με λάδι και κατόπιν τα σκουπίζουμε.

β) Το βάψιμο των αβγών με φλούδες κρεμμυδιού

Έχουμε μαζέψει φλούδες από ξερά κρεμμύδια. Παίρνουμε τούλι από μπομπονιέρες σε τέτοιο μέγεθος, ώστε να μπορεί το ύφασμα να τυλιχθεί και να δεθεί γύρω από κάθε αβγό. Καλύπτουμε όλο το αβγό ή μερικώς με φλούδες κρεμμυδιού και στη συνέχεια το τυλίγουμε με το ύφασμα σφιχτά και το δένουμε με μία κλωστή. Όταν ετοιμάσουμε με αυτό τον τρόπο όσα αβγά θέλουμε, τα βάζουμε στην κατσαρόλα όπου έχουμε ήδη βράσει το νερό με την μπογιά και το ξίδι και τα βάφουμε όπως αναφέρεται παραπάνω. Έπειτα από δέκα λεπτά, τα βγάζουμε με προσοχή και κόβουμε την κλωστή. Αφαιρούμε τις φλούδες κρεμμυδιού. Τα αβγά έχουν πάρει διάφορες αποχρώσεις.Τα αλείφουμε με λάδι και κατόπιν τα σκουπίζουμε.

Φιλία

Κάθε πρωϊ όταν ξεκινάς για την δουλειά στο κέντρο..για 8 ώρες κάθεσαι σε ένα γκρί γραφείο προσπαθώντας να συγκεντρωθείς και να σου κατέβουν ιδέες. Απονα φώτα φθορισμού σου σπάνε τα νεύρα απο πάνω, ο ήχος του τηλεφώνου εκνευριστικά μου ροκανίζει τη σιωπή. Το γκρίζο τα καταπίνει όλα. Αλλά έτσι θέλουν οι μοντέρνες εταιρείες, γυαλί, μαύρο και γκρίζο. Η εργασία μας κατατροπώνει, τα κλουβιά-γραφεία μας πνίγουν και έρχεται το γκρίζο για να σκοτώσει κάθε έννοια παραγωγικότητας. Ομως.........................

........ευτυχώς που υπάρχουν και οι φυγές. Οι περίφημες κοπάνες των σχολικών μας χρόνων.
Εχει έρθει η ανοιξη και είναι καιρός να ξεκινήσουμε. Πάμε στη "Φιλία", ένα εστιατόριο μπροστά στη θάλασσα, με θέα πέλαγος. Κανείς δεν θα μας βρεί εκεί. Η τέλεια κοπάνα!

Βρίσκεται στην παραλιακή Σουνίου, λίγο μετά την εκκλησία της Αγίας Μαρίνας. Το εστιατόριο είναι στον β' όροφο ενός κτιρίου, με μεγάλο χώρο για πάρκινγκ πίσω..όχι πως έχουμε πρόβλημα που να βάλουμε το αυτοκίνητο μέρα μεσημέρι..αλλά τα βράδυα έχει κόσμο, ιδιαίτερα αν είναι Μ. Παρασκευή ή έχουν κανένα γλέντι.

Αν ο καιρός το επιτρέπει, αξίζει να κάτσουμε στο μπαλκόνι με θέα το άπειρο μπλέ. Το ηλιοβασίλεμα εδώ αποκτά άλλο νόημα..μία σκέτη απόλαυση. Πίνουμε συνήθως τσίπουρο εδώ, ακόμη και το κατακαλόκαιρο, ναί, τρελλοί είμαστε γιατί πειράζουμε κανέναν? Πίνουμε τσίπουρο για να σβήσουμε απο τη μνήμη μας τη φρίκη του γκρίζου.

Το μενού για όλα τα γούστα..συνήθως παίρνουμε μόνο πρώτα, σερβιρισμένα σε μικρά πιατάκια αλλά τόόόσο γευστικά..

Μύδια κρασάτα

μαριδάκι

καραβιδόψιχα

λακέρδα

κολοκυθάκια τηγανιτά

καλαμάρι γεμιστό

ή

σαγανάκι

φ'ετα στο φούρνο

λουκάνικα

τυροκαυτερή

μπιφτέκια

χειροποίητες πατάτες τηγανιτές

ή

γαλέος σκορδαλιά

κάποιο ψητό ψάρι

βραστά λαχανικά

σούπα..

για να μην αναφέρω τα

καβούρια στα κάρβουνα

και γλυκό του κουταλιού μετά.

ή κυδώνι
ή γιαούρτι με καρύδια
και καφές.

Για κάτι τέτοιες στιγμές αξίζουν οι κοπάνες..
Ηδονή στις γεύσεις.

Το ψωμί, ψωμάκι?

Τι άλλο θα πάθω στη ζωή αυτή
η καψερή
που δέρνομαι στο γυμναστήριο
και όταν γυρίσω κουρασμένη

ζεστό, ζυμωτό ψωμί με περιμένει

στο καθιστικό για να το φάω

σε ένα λεπτό.

Δεν μας φτάνουν τα βάσανά μας, αποφασίσαμε να φτιάξουμε και το δικό μας ψωμί γιατί αυτό που πουλάνε οι φούρνοι, δεν τρώγεται, μόνο ψωμί δεν είναι ένα τελείως χημικό κατασκεύασμα που μπορεί και να μας βλάπτει.

Χρειάζεται κάποιος να αποφασίσει να φτιάξει το δικό του ψωμί, με τα δικά του υλικά για να καταλάβει τι σαχλαμάρες μας πουλάνε για ψωμί.

Ιδού λοιπόν το πρώτο καρβελάκι που ζύμωσε ο Κ., την περασμένη Κυριακή που αφού φάγαμε σχεδόν το μισό, τύλιξα ευλαβικά σε λινή πετσέτα το υπόλοιπο για αργότερα.


Θα μπορούσαμε βέβαια να φάμε μόνο του το ψωμί για μεσημεριανό, είμαι έτοιμη να απλώσω το χέρι μου, (όπως παλιά που με έστελνε η μαμά μου στο φούρνο της γειτονιάς και ωσπου να γυρίσω στο σπίτι είχα φάει το μισό ψωμί στο δρόμο, όμως αντίθετα με ότι περίμενε κανείς δεν με έπνιγε (όπως πνίγανε άλλες μητέρες τα παιδιά τους) αλλά κρυφογελούσε γιατί συνήθως δεν έτρωγα το φαγητό μου, μου άρεσε να τα τρώω χωρίς να με βλέπουν) αλλά τελικά συγκρατιέμαι.

Τη συνταγή δεν θα τη γράψω γιατί είναι πασίγνωστη. Την βρήκαμε πίσω από ένα πακέτο αλεύρι Γιώτης, μπλέ πακέτο για όλες τις χρήσεις..Θα γράψω μόνο μερικά μυστικούλια.

1) Οταν αφήνετε το ζυμωμένο ψωμί να φουσκώσει, βάλτε το πάνω σε μάτι της κουζίνας που προηγουμένως έχετε ζεστάνει

2) για να έχει γεύση βάλτε λίγο κοπανισμένο μάραθο, κόλιανδρο και κύμινο.

3) να αλευρώσετε το ταψί πρίν βάλετε τα ψωμάκια μέσα

3) το ταψί να το βάλετε ψηλά στο φούρνο (εφόσον είναι με αέρα) σε υψηλή θερμοκρασία αλλά όχι στους 180 βαθμούς.

Αμα φτιάξετε ψωμί δικό σας του εμπορίου θα σαν φαίνεται σκέτο πριονίδι.

Χοιρινό ραάν με λαχανικά

Σήμερα για βράδυ

έφτιαξα χοιρινό

με σάρι - ναί καλέ -

Ινδικό

να σου πώ το μυστικό?

Χοιρινό ραάν με λαχανικά

Εντάξει δεν το έφτιαξα ακριβώς όπως το λέει η συνταγή, το σωστο γίνεται με αρνί, στο ψυγείο μου όμως είχα χοιρινό, άντε στο καλό αν δεν κάνουμε και λίγο improvisation στην κουζίνα που θα κάνουμε?

Ετσι με αυτά τα υλικάκόλιανδρο, τζίντζερ, μαύρο πιπέρι, κάρδαμο, κανέλλα, ξερό σκόρδο, κύμινο, σπόρους γαρύφαλλου, 1 πιπεριά τσίλι, ντοματοπελτέ, χυμό λεμονιού και ζεστό νερό,

έφτιαξα τη βάση. Πόση δόση έβαλα, δόσεις, ποτέ δεν μετράω δόσεις, ίσαμε μισό κουταλάκι του γλυκού..και μετά με το μάτι, τα ανακάτεψα όλα αυτά και τα τσιγάρισα λίγο και μετά τα έβαλα πάνω στο χοιρινό μου, έρριξα και νερό και λίγο σιρόπι απο ανανά κονσέρβα, έρριξα και 3 φέτες ανανά, τα έβαλα να ψήνονται χαμηλά και σκέπασα την κατσαρόλα.

Οταν ετοιμασθεί σερβίρεται με chapatis αν βρώ στο εμπόριο, ειδαλλώς αν έχω χρόνο μπορεί να φτιάξω, αν δεν έχω το σερβίρω πάνω σε αραβικό ψωμί ελαφρά ζεσταμένο.

Καθαρά Δευτέρα στα πεθερικά

Τα πολλά λόγια λένε μπούρδες, ας μιλήσουν οι φωτογραφίες.


Η αρχή του παντός Η κυρία Λαγάνα Clean Monday bread



Η Taramosalata της πεθεράς είναι διακοσμημένη με μπρίκ (συγκρατείστε τις μπουκιές σας πλήζ)

Ολες οι ελιές l olives του σπιτιού αυτού αγοράζονται απο τη λαϊκή της γειτονιάς όταν είναι ακόμη πικρές απο τα δένδρα και τις φτιάχνει η Ι. μόνη της, κάνοντας όλες τις διαδικασίες...γειά στα χέρια σου μαμά!



Εεεερχονται τα dolmadakia που είναι τυλιγμένα απο κληματόφυλλα απο τα δικά μας αμπέλια. Ο Κ. Λέει ότι μυρίζουν πετρέλαιο, μοναχοφαγά μου εσύ..τι κάνει ο άνθρωπος για να αποτρέπει άλλους..







Εδώ σφαζόμαστε για τις γαριδάρες..








...και εδώ ανταλλάσουμε γλύκες για τις σουπιές που ψήνονταν στο φούρνο για 4 ώρες μόνο με μπαλσάμικο ..έ και λίγο νεράκι...











και για να κατεβάσουμε μέχρι το έντερο, όλα αυτά ειρηνικά, λίγα τουρσιά σε σαλάτα, τριμμένα λάχανα, με ρέβες, αγγουράκια τουρσί, άιντε βάλτε και λίγο ξυδάκι ..όχι κι άλλο..










Να γιορτάζεις Καθαρά Δευτέρα και να μη φάς halva απο τον Κοσμίδη στη Δραπετσώνα, θεώρησε τον εαυτό σου Αντίχριστο ρεεεε!