Καφετέριες, τσιγάρο και συμπεριφορά

Χθές πήγα σε μία καφετέρια, στα πέριξ του Νοσοκομείου ΙΑΣΩ General, στο Χολαργό. Ηταν μεσημεράκι και δεν είχε πολύ κόσμο. Να διευκρινήσω ότι δεν καπνίζω και λόγω της περσινής πνευμονίας, ο καπνός μου φέρνει βήχα. Αποφεύγω έτσι τους καπνιστές.

Η καφετέρια "Sette", όπως έμαθα αργότερα ότι την έλεγαν, διέθετε 2 χώρους, έναν υπαίθριο με τέντες, στον οποίο οι 2 παρέες που κάθονταν κάπνιζαν μετά μανίας και ένα κλειστό χώρο κλιματιζόμενο. Διάλεξα τον τελευταίο θεωρώντας ότι προορίζεται για τους μη καπνίζοντες.

Κάθισα στα βολικά καναπεδάκια και παρήγγειλα καπουτσίνο φρέντο. Στην αρχή ήταν καλά, δίπλα μου μία κοπέλλα που άκουγε μουσική απο ακουστικά στ' αυτιά της..πιο πέρα 2 παιδιά έπαιζαν τάβλι.. Ηρθε και ο καφές, πολύ καλός...και μετά άρχισαν να δακρύζουν τα μάτια μου.

Δεν μου μύριζε τσιγάρο..εν τούτοις με έπιασε βήχας.. Και τότε παρατήρησα ότι οι μισοί σχεδόν πελάτες κάπνιζαν.

Φωνάζω το σερβιτόρο και τον ρωτάω αν υπάρχει χώρος για μη καπνίζοντες..και μου απαντάει, το εξής

"Εδώ ΟΛΟΙ καπνίζουμε..όπου θέλουμε και όσο θέλουμε"
"Μα ο Νόμος",του λέω "απαγορεύει το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους".
Και μου λέει με έντονο και επιθετικό υφάκι:
"Εδώ δεν υπάρχει Nόμος, μιά παρέα είμαστε, τον Νόμο τον γράφουμε εμείς".. !!!!!!!!!
Και επειδή με είδε να βήχω..μου λεει "Να φύγετε αν δεν σας κάνουμε"!!!

Διαβάζω ότι Ειδικά για καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος εμβαδού έως 70 τ.μ. μπορούν να χαρακτηριστούν στην άδεια λειτουργίας τους ως καταστήματα αποκλειστικά για καπνίζοντες ή μη καπνίζοντες.."

Πουθενά έξω/μέσα απο το μαγαζί του δεν έγραφε ότι ο χώρος ειναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για καπνίζοντες.. Αλλά ακόμη και αν εγώ έκανα λάθος και πήγα σε καφετέρια για καπνίζοντες, ήταν τρόπος αυτός να με διώξει πίξ λάξ, να συμπεριφερθεί με επιθετικότητα και ειρωνεία, στην ερώτησή μου "που είναι ο χώρος για τους μη-καπνίζοντες"??? Ας μου εξηγούσε ότι είναι καπνιστήριο με ειδική άδεια βάσει του Νόμου.. Κανένα πρόβλημα, αφού δεν το είδα/ήξερα, θα έφευγα.. ότι να με προπηλακίσει και απο πάνω!!

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ του σερβιτόρου.
ΝΤΡΟΠΗ σας.

Μεζεκλίδικα πρώτα

Τώρα που ζεσταίνει ο καιρός, τι πιο ωραίο να φτιάχνουμε εύκολα μεζεδάκια με λίγο κρασάκι ή ουζάκι και μερικούς φίλους..να τσιμπάμε κάτι στα γρήγορα.

Εχω εδώ μερικές φωτογραφίες που δοκιμάσθηκαν και φαγώθηκαν με πολύ χαρά. Γιατί δεν είναι μόνο η συνταγή ή τα καλά υλικά, είναι και η φαντασία, η ομορφιά, το κάτι τι που δίνει το χεράκι του δημιουργού τους.

Σε αυτό το πιάτο με σολωμό, χρειάζεσθε στρογγυλές φέτες ψωμιού (αναποδογυρίζετε ενα ποτήρι πάνω στις φέτες τόστ και ιδού τα στρογγυλά φετάκια). Αλείφετε κάποιο μαλακό τυρί, βάζετε μπόλικο, εδώ έβαλα φιλαδέλφεια και μετά διπλώνετε τις φέτες σολωμού όπως η φωτογραφία. Ανάμεσα βάζετε τοματίνια και κλαδάκια άνηθου.




Πάλι με την ίδια μέθοδο κόβουμε στρογγυλές φέτες ψωνιού και τις αλείφουμε με τυρί. Βάζουμε απο πάνω λιωμένο ροκφόρ, να σχηματίσει βουναλάκι και απο πάνω έχουμε τρίψει φιστίκια Αιγινης. Στη μέση, αντί για φιστίκια βάζουμε λίγο μπρίκ (αυγά σολωμού) και το διακοσμούμε ξανά με άνηθο

Εδώ αντικαθιστούμε το ψωμί με φοκατσίνια ή μικρές αραβικές πιτούλες. Βάζουμε μέσα μία παχιά φέτα μοτσαρέλα, λίγη ντομάτα, αλατάκι και τις ψήνουμε για 5 λεπτά στο φούρνο έως ότου δλδ λιώσει το τυρί. Πρίν σερβίρουμε βάζουμε απο πάνω ένα φυλλαράκι φρέσκου βασιλικού

Αυτό είναι το αποκορύφωμα της ομορφιάς στο τραπέζι. Εχετε πλάσει μπαλλάκια απο πικάντικο μαλακό τυρί (π.χ. ροκφόρ μαζί με φιλαδέλφια) και τα βάζετε στο ψυγείο να πετρώσουν. Εν τω μεταξύ ανοίγετε μία τρυπίτσα στις ντοματούλες, κόβετε το επάνω μέρος και τις γεμίζετε προσεκτικά απο το μείγμα. Στα κενά βάζετε ανυθο.

Δεν είναι για χόρταση όλα αυτά, περισσότερο για το γούστο.

Εστιατόρια και τουαλέττες

Είναι σημαντικό το κάθε εστιατόριο, η κάθε ταβέρνα να έχει και μία σωστή τουαλέττα. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται στις τουαλέττες των χώρων εστίασης. Υπάρχουν μέρη που χάνουν πολλούς πόντους στη γενική άποψη του πελάτη, επειδή κάποιος ξέχασε να καθαρίσει τα αποχωρητήρια...και αντίστοιχα να κερδίζουν πόντους απο το διάκοσμο στις τουαλέττες που ντρέπεσαι να τις λερώσεις!!!

Το πρώτο πρόβλημα είναι η θέση. Ελλείψει χώρου 9/10 φορές βάζουν τα αποχωρητήρια είτε στα υπόγεια, είτε σε ταράτσες.. Απαίσια επιλογή ιδιαίτερα σε μπάρ και μπυραρίες.. Στις τελευταίες κινδυνεύει ο πελάτης να σπάσει τα μούτρα του όταν θέλει να φθάσει στο μπάνιο και πάει σκαλάκι-σκαλάκι..σφιγγόμενος! Η ακόμη χειρότερα όταν η σκάλα πρός τις πολυπόθητες τουαλέτες είναι τύπου ανεμόσκαλας (με τα σιδερένια κενά παρόντα)..που να πατήσει η γόβα της δόλιας της κοπέλλας, τι να πρωτοπροσέξει, να μη πέσει απο τα στενά σκαλιά ή να μη της σκαλώσει το τακούνι;

Διαρύθμιση. Μη φανταστείτε ποτέ ότι οι ισόγειες τουαλέττες είναι καλύτερες..σπάνια πέφτεις σε σωστή διαρρύθμιση. Μερικές έχουν δίφυλλες πόρτες τύπου σαλούν, ανοίγοντας και τα δύο φύλλα μπαίνεις μέσα και τα τρώει στα μούτρα ο αποπίσω σου.. αν ανοίξεις το ένα φύλλο στριμώχνεσαι.. άλλες έχουν κουρτίνα αντί για πόρτα..με όλα τα σχέδια.. Οι καλύτερες που έχω πάει είναι σε ένα εστιατόριο στο Αργος Αργολίδας. Απαιχτη η πρόσβαση: Ενώ είχε κανονική πόρτα..αμέσως μετά είχε σκαλοπάτι πρός τα κάτω.. ΟΥΑΙΙΙΙ αν δεν το ξέρεις! Στο τέλος βάλανε ταμπέλα πάνω στο πορτόφυλλο "Προσοχή στο σκαλοπάτι". Πολύ γέλιο!

Διακόσμηση. Απο εκεί και πέρα ο κάθε ένας κάνει ό,τι του κατέβει. Εχω πάει σε ταβέρνα στην Ανω Κουτσούφλιανη..που είχαν Ρωμαϊκά λουτρά για τουαλέττες..το νερό να βγαίνει απο πέτρινες τρύπες μέσα στο χρωματιστό μάρμαρο και απαλή μουσική..!!! Η πάλι σε άλλους χώρους να έχουν γυαλινες, μεταλλικές, πέτρινες τουαλέττες, τούρκικες, τύπου ροκοκό (όπως το αντιλαμβάνεται αυτό ο ιδιοκτήτης), να κάθεσαι στη λεκάνη και να παίζει μουσική, να σηκώνεσαι και να σταματάει!!, να υπάρχουν άνθη, γλάστρες, πολυθρόνες παντός τύπου απο τη πλαστική του γύφτου, μέχρι design..όλα για να προσθέσουν κάτι..τις στο μαγαζί. ΄Να μη πώ δε για τις βρύσες και τα καζανάκια..το νερό εκτοξεύεται πρός όλες τις κατευθύνσεις, αν δεν το ξέρεις και στα μούτρα σου! Ηταν μία φορά που έψαχνα το καζανάκι..και δεν φαινόταν πουθενά..στο τέλος ντροπιασμένη..είπα να φύγω.. Μόλις άνοιξα τη πόρτα, έπεσε ο Νιαγάρας μέσα στη τουαλέττα!

Τα ευχάριστα τέλος. Πάμε τώρα και στην υγιεινή της τουαλέττας. Πάρα πολλά εστιατόρια έχουν απο βρώμικα έως απαράδεκτα αποχωρητήρια. Και δεν είναι θέμα θέσης της ταβέρνας, υπάρχουν ταβερνάκια στη κορυφή του βουνού με πολύ καθαρές τουαλέττες και κάτι δήθεν εστιατόρια που σου κόβουν μονέδα με το που μπαίνεις και βρίσκεις τη τουαλέττα απο τη..μυρωδιά! Είναι ντροπή να μη καθαρίζονται / απολυμαίνονται σωστά οι χώροι αυτοί. Είχε τύχει μία φορά να φάμε σε ένα εστιατόριο στο Ναύπλιο και χρειάστηκε να πάω στη τουαλέττα..αφού πέρασα πρώτα απο τη κουζίνα και είδα να περπατάνε στους τοίχους πάνω απο τις κατσαρόλες κάτι πελώριες κατσαριδάρες..μου κόπηκε η ανάσα αλλά κατουριόμουνα. Μπήκα στη τουαλέττα προσεκτικά..ήταν απαίσια. Βρώμικη, με κολλημένες ακαθαρσίες και σμήνος εντόμων επάνω τους..Εκανα μεταβολή και έφυγα τρέχοντας..ΠΟΤΕ δεν ξαναπατήσαμε εκεί! Απορώ όμως, τι στην ευχή δεν υπάρχει υγιειονομικός έλεγχος!! Προφανώς όλοι λαδώνονται!

Ετσι δίνω σημασία ΚΑΙ στην τουαλέττα του εστιατορίου. Γιατί τελικά εκεί φαίνεται πόσο σέβεται κάποιος τον εαυτό του ΚΑΙ τον πελάτη.

Η σαβουροφαγία ως επιστήμη

Εχω παρατηρήσει ότι σε πάρα πολλούς νεοέλληνες δεν είναι σημαντική η ποιότητα του φαγητού/ποτού τόσο όσο το να βγαίνουν έξω για να φάνε ό,τι νάναι, αρκεί να βγούν, να δούν και κυρίως να τους δούν.

Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που θα βγάλουν έξω την οικογένειά τους Κυριακή σε απαίσια ταβέρνα, γεμάτη λίγδα και ανάγωγους σερβιτόρους. Τα υλικά των φαγητών θα είναι κατά πολύ χειρότερα απο αυτά που τρώνε στο σπίτι τους ενώ οι τιμές τους τσιμπημένες. Και αυτό το λένε Κυριακάτικο φαγοπότι και το έχουν αναγάγει σε τρόπο ζωής. Συχνάζουν σε μέρη που έχουν κακό φαγητό αλλά υψηλές τιμές. Η σαβουροφαγία είναι τρόπος ζωής για αυτούς τους ανθρώπους.

Ερχόμαστε λοιπόν στους ιδιοκτήτες εστιατορίων εκείνους που κάνουν τη σαβουροφαγία επιστήμη. Πρόσφατα συζητούσα με έναν επιχειρηματία εστίασης, ιδιοκτήτη αλυσίδας εστιατορίων στην Ελλάδα..και μου έλεγε ότι "πρώτα φροντίζω να γεμίζει το μαγαζί και μετά ψάχνω για σέφ"!

Αυτό είναι τρομερό, αν το σκεφτεί κανείς γιατί σημαίνει ότι πρώτα έρχεται η τσέπη του και αφού γεμίσει με τους οβολούς των σαβουροφάγων..τότε και μόνο τότε..σκέφτεται να βελτιώσει τις γεύσεις, προσλαμβάνοντας και ένα σέφ..ευελπιστώντας να του φτιάξει και αλλά διαφορετικά πιάτα ώστε να αλλάζουν τα μενού κάθε τόσο και ..νέοι σαβουροφάγοι να συνωστίζονται..

Φταίνε οι σαβουροφάγοι κυρίως γιατί είναι εκείνοι που σπεύδουν στα όποια τρέντι μέρη τους λένε οι σωρεία των φυλλάδων που κυκλοφορούν στα περίπτερα, επί του θέματος.. Ετσι προκειμένου να καθίσει δίπλα στο γνωστό διεθνές αστέρι της πίστας κ. Χλιμίτζουρα ή και να φωτογραφηθεί cheek-to-cheek με την αγαπημένη όλων των πρωϊνάδικων Ανούλα Ξεβρακοπούλου, τρώνε και σκ..καπαμά! Τα πληρωνουν δε χρυσά! Και μετά καυχώνται για το ΥΠΕΡΟΧΟ νέο στέκι που εκείνοι ανακάλυψαν..όπου΄όλα τα αστέρια της ελληνικής τηλε γκλαμουριάς λάμπουν..και τρώνε..τι το ωραιότερο.

Γι αυτό το λόγο υπάρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ταβέρνες και πολλά πλέον εστιατόρια που σερβίρουν κακό φαγητό και άθλια ποτά ή κρασιά στην Ελλάδα.

Το έχω ξαναπεί, γιατί είμαστε λαός σαβουροφάγος.

Φιστίκια

Ποιά η διαφορά μεταξύ Ευρωπαϊκών και Αμερικάνικων φιστικιών τύπου Αιγίνης;

Εδώ και κάποια χρόνια ανέπτυξα αλλεργία σε όλων των ειδών τα φιστίκια, είτε είναι αράπικα, είτε κάσιους είτε (τα αγαπημένα μου) Αιγίνης. Ισως γιατί έτρωγα πολλά απο παιδί. Η αλλεργία ήταν σοβαρή, κατέληξα σε ειδικό γιατρό ό οποίος μετά απο διάφορες εξετάσεις μου είπε ότι "ξηροκάρπια τέλος" και μου έδωσε φάρμακα.

Εκτοτε δοκίμαζα πότε-πότε φιστίκια Αιγίνης για να δώ μήπως και μου περάσει η αλλεργία.. είχα δοκιμάσει Ελληνικά, ευρωπαϊκά ακόμη και εισαγώμενα απο το Ιράν και το αποτέλεσμα ήταν μικρής εμβέλειας αλλεργία.

Και μιά μέρα, είδα σε ένα νέο σουπερμάρκετ στον Ασπρόπυργο, φιστίκια Αιγίνης απο τη Καλλιφόρνια. Πήρα λοιπον ένα πακετάκι, για να δοκιμάσω...
Εφαγα κατ' αρχήν 5 φιστικάκια..για δοκιμή...
Τίποτα. Καμμία αλλεργία

Μετά έφαγα μία χούφτα
Τίποτα. Καμμία αλλεργία

Μετά τελείωσα το σακκουλάκι..
Τίποτα. Καμμία αλλεργία

Και αναρωτιέμαι και λέω
"Με τι ψεκάζουν τα ελληνικά ή και Ιρανικά φιστίκια και ο κόσμος παθαίνει; Η πιο απλά, τι "στην ευχή δεν έχουν τα δικά μας φίστίκια που το έχουν τα αμερικάνικα;

Χαμόδρακας

Περιδιαβάζοντας τις ομορφιές της Θεσσαλονίκης..πεινάσαμε.

Που να πάμε..πού να πάμε.. Πάμε στη Καλαμαριά;

Πηγαίνοντας μέσα στη ζέστη, στρίψαμε κάτι δρομάκια και βρεθήκαμε στο Χαμόδρακα..ένα ωραίο σκιερό εστιατόριο με θέα.. Για τη θέα κυριως ήρθαμε

Ε! Και για το φαγητό. Που ήταν άξιο λόγου. Μύδια τηγανιτά και σκουμπρί στα κάρβουνα.. και τσίπουρ βέβαια. Και μιά σαλάτα.

Αυτό που μου άρεσε στο συγκεκριμμένο μέρος ήταν ο κόσμος που ερχόταν. Ντάλα μεσημέρι καθημερινής και ώς τις 15.00 γέμισαν τα τραπεζάκια με καλοντυμένες παχουλές κυρίες που συχνά περπάταγαν με τη βοηθεια μπαστουνιού, με οικογένειες παπούδων και εγγονών, με ηλικιωμένα ζευγαράκια που ήρθαν για μεζέ. Τα παιδάκια έτρεχαν παντού ξέγνοιαστα και οι καλοβαλμένοι συνοδοί τους χαμογελαστά τσιμπούσαν τα μεζεδάκια.

Στην Αθήνα μόνο τρέχουμε και γκρινιάζουμε. Στη Θεσσαλονίκη χαμογελαστά ξέρουν να ζούν.

Eλόδια

Περιδιαβάζοντας την ωραιότατη λίμνη Κερκίνη..πεινάσαμε. Βρήκαμε λοιπόν αυτό το εστιατόριο χαμένο μέσα στις λιμνούλες και στα πουλιά.

Καθίσαμε σε ένα τραπέζι με καθαρό τραπεζομάντηλο και με αυτή τη θέα..

και παραγγείλαμε. Ωσπου να έρθει το φαγητό απολαμβάναμε δροσιά, τραγούδια πουλιών και σμήνη απο λιβελούλες που εκτελούσαν χορούς ερωτικούς..

Το φαγητό ήταν πλούσιο. Κατ' αρχήν πήραμε γριβάδια τηγανιτά που είναι ένα λιμναίο ψάρι χωρίς λέπια, ο κοινός κυπρίνος αλλά μικρότερο σε μέγεθος

Ηταν πολύ γευστικό αν και είχε πολλά ψιλα αγκαθάκια στο δέρμα του. Μαζί με τα γριβάδια πήραμε ωραία τηγανισμένες πατάτες, ψητές πιπεριές και χόρτα. Μετά φάγαμε βουβαλίσιες μπριτζόλες, σκέτο λουκούμι! Καλοψημένες και μαλακιές. Που δεν πρόλαβαν να φωτογραφηθούν γιατί ξέχασε η φωτογράφος τη κάμερα.. είμαστε απασχολημένοι με τη μπριτζόλα..

Την σιγαλιά τη διέκοψε ένα γκρούπ τουριστών απο το ΚΑΠΗ Σερρών που εμφανίσθηκαν απο το πουθενά και το μέχρι τοτε ήσυχο ταβερνάκι γέμισε γέλια, ομιλίες και φασαρία. Τους κάθισαν όλους σε μεγάλα μακρουλά τραπέζια, τους έβαλαν και μουσική (νησιώτικα) και ...και... μετά άλλαξε το ολο σκηνικό.

Κατ' αρχήν ήρθαν οι πάπιες όσο πιο κοντά γίνεται απαιτώντας κάποια μερίδα, ένα μποναμά.

Μετά ήρθε και ο Κινέζος.. και τι δεν είχε η πραμάτειά του..













Ε μετά είπαμε να του δίνουμε. Ο λογαριασμός για 2 μερίδες γριβάδια, 1 πελώρια βουβαλίσια μπριτζόλα, μισό κιλό κρασί χύμα, 2 πατάτες, 1 ψητή πιπεριά και χόρτα = 25 ευρώ σύνολο!!!!

Γιαλισκάρι

Μία παρέα φίλων μας κάλεσαν στη ψαροταβέρνα "Γιαλισκάρι" κοντά στο νεκροταφείο Παλ. Φαλήρου. Ηταν μία μουντή καλοκαιρινή βραδυά, με ένα μαύρο σύννεφο να απειλεί να μας κάνει μούσκεμα οσονούπω, πάνω απο το κεφάλι μας να μας αποτρέπει να πιάσουμε τραπεζάκι έξω.. αλλά να προτιμήσουμε τη μέσα αίθουσα.

Βρεθήκαμε σε ένα μακρουλό χώρο με ωραία στρωμένα τραπέζια, λευκά τραπεζομάντηλα, καθαρά μαχαιροπήρουνα, περιποιητικούς σερβιτόρους και με ενδιαφέρουσα διακόσμηση. Η τελευταία ήταν ράφια που πιάνανε όλο το χώρο του μαγαζιου, ράφια γεμάτα μινιατούρες ΄- ίσως μοντέλλα - ιστιοφόρων, εξάντες, τιμόνια καραβιών, κοράλια αλλά κυρίως μία βαλσαμωμένη αλεπού της θάλασσας, αρκετά μικρή (ευτυχώς) για να πιάνεται αλλά και αρκετά μεγάλη για να σου φάει το χέρι άμα σε πετύχει (φεύ!) μέσα στο νερό

Δεν άντεξα και την τράβηξα φωτογραφία (το σκυλόψαρο δεξιά) με το στόμα της ανοιχτό και τις σειρές κοφτερών δοντιών έτοιμα! Μπρρ!

Εχοντας πείρα απο μέγεθος μερίδας διαφόρων εστιατορίων που πηγαίνουμε..έχοντας και μία κάποια πείνα, παραγγείλαμε γαύρο τηγανιτό, καλαμάκια τηγανιτά, σαρδέλλες στα κάρβουνα, γαρίδες, κουτσομούρες και χταπόδι απο ψαρικά καθώς και χόρτα, παντζάρια, πατάτες και κολοκύθια τηγανιτά, βραστά λαχανικά, κάτι σαγανάκια... Και τη πατήσαμε γιατί στο Γιαλισκάρι οι μερίδες είναι μεγάλες. Εκεί που αλλού θα μας έβγαζαν με το ζόρι 7 ψάρια ανά μερίδα, εδώ ήρθαν κάτι πιατέλλες με βουνό οι γαύροι.. αν το ξέραμε θα παίρναμε λιγώτερα γιατί μετά απο 4 ώρες φαγοπότι..δεν χώραγε τίποτ' αλλο και πήραμε τάπερ για το σπίτι! Η ποιότητα δε του φαγητού, απίστευτη. Οι σαρδέλλες ήταν παχουλές, καλοψημένες και ζουμερές, τα καλαμάρια λιώνανε στο στόμα, τις κουτσομούρες τις φάγαμε στον αέρα, δεν κάναμε το κόπο να τις καθαρίσουμε, το χταπόδι ήταν άπαιχτο, τεράστια η ποσότητά του για 6 άτομα, άλλοι 4 τρώγανε! Ενώ γαύρο δεν τρώω, τον συγκεκριμμένο το τάραξα, ποτέ μου δεν έχω φάει τόσο ωραίο! Οπως και τις γαρίδες τάραξα..παρόλλη τη πιθανή αναφυλαξία..που μπορεί να πάθαινα..(τίποτα δεν έπαθα) έφαγα με τη ψυχή μου!.

Η αίθουσα ήταν μισογεμάτη για Κυριακή βράδυ με βροχή. Γιατί βέβαια έκανε κατακλυσμό, απίστευτα νερά πέσανε! Οι σερβιτόροι ήσαν μόνο 2 αλλά τα καταφέρνανε πολύ καλά. Ούτε λεπτό δεν μείναμε παραπονεμένοι, πέρασαν ξανά και ξανά να δούνε αν θέλουμε κάτι (νερό-ποτά-γιατί για έξτρα φαγητό μάλλον χλωμό), για πότε καθάρισαν το τραπέζι στο τέλος και χωρίς να παραγγείλουμε φέρανε μία πιατέλλα καρπούζι για να φάει ένας λόχος!!

Δεν πληρώσαμε εμείς, είδα όμως τι έδωσε ο φίλος μας στο σερβιτόρο, και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι για αυτά που φάγαμε δεν είναι καθόλου ακριβό!

Ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ και θα ξαναπάμε!

Γαλακτοκομικό quiz

Ακουσα σε ομάδα συζητητών ότι:

Κάτω απο κάθε μπουκάλι γάλα υπάρχουν κάποιοι αριθμοί..ένας απο αυτούς δηλώνει τον αριθμό παστερίωσης του προϊόντος.

Το Νο. 1 = μία φορά παστεριώθηκε, πήγε στην αγορά
Εληξε και επέστρεψε στη γαλακτοκομική μονάδα όπου ξαναπαστεριώθηκε

Το Νο 2 = δύο φορές παστεριώθηκε και ξαναβγήκε στην αγορά
Εληξε και επέστρεψε στη γαλακτοκομική μονάδα όπου ξαναπαστεριώθηκε

Το Νο 3 = τρείς παστεριώθηκε....
μέχρι το Νο. 5= πέντε φορές παστεριώθηκε..

Αν επιστρέψει στη μονάδα..τότε το κάνουνε Μίλκο δλδ σοκολατούχο γάλα!!!!!!

και αν λήξει και το Μίλκο...το κάνουνε


Ελπίζω να βρεθεί κάποιος να με διαψεύσει.. να μην είναι αλήθεια όλα αυτά !

Μαντί

Χθες απολαύσαμε ένα πιάτο Μαντί. Τι είναι το Μαντί όμως ; Ας πάμε στο λεξικό μας για την Ορολογία της Μαγειρικής και να δούμε εδώ τι λέει το αντίστοιχο λήμμα (για να το δείτε κατεβείτε στο τέλος της σελίδας) .
Αφού καταλάβαμε τι είναι και πώς φτιάχνεται...αναστενάζουμε γιατί είμαστε παιδιά της πόλης και δεν έχουμε χρόνο να καθόμαστε να φτιάχνουμε μικρούτσικα ζυμαρικά με το χέρι. Ευτυχώς υπάρχουν και τα μπακάλικα που μας τα προμηθεύουν σε συσκευασίες του μισού κιλού σαν να είναι μακαρόνια. Είχα προ καιρού αγοράσει ένα τέτοιο πακετάκι και είπαμε να το δοκιμάσουμε το σβκ που μας πέρασε. Η συσκευασία ήταν Τουρκικής προέλευσης με τις οδηγίες μαγειρέματος γραμμένες ΚΑΙ στα αγγλικά απο πίσω!!

Υλικά

Λίγο βούτυρο, καυτερές πιπεριές ( εμείς βάλαμε 2-3 τσίλι), φρέσκια μέντα και ντομάτα πελτέ, 1 λίτρο ζωμό κότας ή βοδινού, λίγο (50 γραμμάρια) σκόρδο, αλατι-πιπέρι (εμείς βάλαμε πάπρικα). Προαιρετικά αγγούρι ψιλοκομμένο και μισό κιλό γιαούρτι σακκούλας (ή και total).
Βάζουμε το μισό κιλό μαντί σε μία κατσαρόλα με 1,5 λίτρα νερό (5-6 φλυτζάνια) μαζί με λίγο αλάτι. Αντί για σκέτο νερό μπορείτε να βάλετε ζωμό κότας ή βοδινού και λιγώτερο αλάτι. Μετά ρίχτε και λίγο ντοματοχυμό. Τα μαντί πρέπει να βράσουν και να πιούν το νερό τους. Μόλις το πιούν τα σουρώνετε και τα αφήνετε να κρυώσουν λίγο.

Για τη σάλτσα: Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι βάζετε λίγο βούτυρο να κάψει, τις καυτερές πιπεριές, το σκόρδο, τη μέντα και το πελτέ. Αν έχετε ντομάτες για μαγείρεμα βάλτε εκείνες. Μόλις η σάλτσα δέσει είναι έτοιμη.

Στο πιάτο βάζουμε το μαντί με τη ντομάτα και δίπλα ή απο πάνω μία μεγάλη κουταλιά γιαούρτι και φρέσκο αγγουράκι για τη γεύση.

Αν έχετε και ζεστό ψωμί και λίγο κρασάκι... θα χαρείτε ακόμη περισσότερο.

Τα μενού των delivery

Εστιατόρια, πιτσαρίες, σουβλατζίδικα και διάφορα εθνικ ταχυφαγεία έχουν δυνατότητες αποστολής φαγητού στο σπίτι. Πολλοί άνθρωποι δεν μαγειρεύουν ή συχνά αρέσκονται να παραγγέλνουν και απέξω. Ετσι τα λογείς φαγάδικα μας πετάνε τους καταλόγους φαγητών τους κάτω απο τη πόρτα.
Χθές μου πέταξαν ένα για παραδοσιακές γεύσεις απο το Πάπιγκο. Εχω πάει στην Ηπειρο και πάνω κάτω ξέρω τι τρώνε εκεί. Διαβάζοντας όμως τις προσφορές τους ταχυφαγείου, μου ήρθε το αίμα στο κεφάλι!

Μία παραδοσιακή σαλάτα είναι εκείνη με "ρόκα-παρμεζάνα, τοματίνια και ξύδι balsamico", ναί οι γιαγιάδες της Πίνδου παπάρα σε μπαλσαμικό κάνουν το ψωμί τους όταν δεν τρώνε μακαρόνια με παρμεζάνα - αλλο παραδοσιακό τυρί! Η βαζουν edam στη σαλάτα του Σέφ μαζί με τα μαρούλια, αγγούρια, αυγά ημέρας (και όχι Τουρκίας), ζαμπόν κλπ.

Να κατοχυρώσουμε τη παρμεζάνα και το ενταμ σαν τυπικά ηπειρώτικα τυριά γιατί ως γνωστόν η Ηπειρος μόνο τυριά δεν έχει!

Πάμε και στα κρέατα

Μπιφτέκι απο μοσχαρίσιο κιμά ζυμωμένο με "μυστική συνταγή". Α! Καλά! Ολα αυτά τα μυστικά σημαίνουν κάποιο κρέας μαζί με ότι περισσεύει απο τη κουζίνα σε μυρωδικά κλπ. Αντι για τη μυστική συνταγή, χάθηκε να γράψεις με τον Χ τρόπο;

Και ο χοιρινός γύρος delicatessen, τι είναι; Τον έχουν αλέσει 19 φορές απο τη μηχανή του κιμά μαζί με την άλλη μυστική συνταγή του συμπέθερου;

Απο τα μαγειρευτά συμπεριλαμβάνει τη κορωνίδα της Ηπείρου: το παστίτσιο! Εντάξει αν το πάρεις έτσι γιατί όχι και το au gratin, ό,τι θέλεις βάζε..παραδοσιακέ κουζινοτρόμε!

Ο μέσος Ελληνας είναι σαβουροφάγος. Πηγαίνει σε ταβερνεία και εστιατόρια με απίστευτη χαμηλή ποιότητα τροφής (για να μη μιλήσω για σέρβις), τρώει απαίσια μαγειρεμένα φαγητά με πρώτες ύλες κατά πολύ χειρότερες απο αυτές που τρώει σπίτι του και πληρώνει και αδρά, αλλά του αρέσει. Αντίστοιχα τα ντελίβερι που παραγγέλνει για το σπίτι είναι ένα συνοθύλεμα λιπων, αλατιού και θερμίδων προσθέτοντας βάρος χωρίς βιταμίνες και υγεία.

Ομως κάποιος θα έπρεπε να μαζεύει λίγο τις μπούρδες που γράφουν τα ταχυφαγεία στους καταλόγους τους, και δεν εννοώ τις σαχλαμάρες απο ελληνικά στα αγγλικά (π.χ. τα καλαμαράκια γίνονται inkstands (μελανοδοχεία) και τα χόρτα σε weeds (ζιζάνια) που μόνο οι ψαγμένοι καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται και οι άλλοι απλά αηδιάζουν, τα βασικά βρε παιδιά, ακου παραδοσιακή Παρμεζάνα στην Ηπερο! Σε λίγο θα μας βάλετε και μπαρμπούνια που σπαρταράνε στη Κοζάνη!

"Το ταξείδι"

Χθές το απόγευμα που ήταν ηλιόλουστα και ζεστά είπαμε να πάμε για ουζάκι στη μαρίνα Φλοίσβου, στο ουζερί "ταξείδι". Δεν είχε πολύ κοσμο όταν μπήκαμε, άλλη μία παρέα καθόταν στο βάθος..ανεβήκαμε επάνω με το ασανσέρ


και μπήκαμε στο χώρο. Αψογος απο πλευράς θεσης και θέας. Ενας εξυπηρετικότατος σερβιτόρος μας έφερε τον κατάλογο την ώρα που




απολάμβανα τη θέα..όλη η μαρίνα με τα κότερα πιάτο μπροστά μου, στο βάθος η Καστελλα.. Απαλός ο ήλιος, απλά χάϊδευε τα κεφάλια μας, ενώ ερχόταν το ηλιοβασίλεμα με τα πινέλα του, για να βάψει τον ουρανό.

Παραγγείλαμε στην αρχή ένα ουζάκι, γαύρο, φέτα ψητή, βραστά λαχανικά, μύδια τηγανιτά και μία παέλια με λευκό κρασί για αργότερα.

Οταν δοκίμασα τα μύδια μου ήρθε στο νού η Θεσσαλονίκη του Ιουλίου φέτος όπου τα τρώγαμε σχεδόν καθημερινά. Ηταν μεγάλα, ζουμερά απο μέσα και ωραία τηγανισμένα απέξω..του τόπα κιόλας του Κ ..μύρισε Θεσσαλονίκη. Χάρηκα που επιτέλους και η Αθήνα έμαθε να ..έχει σωστά μύδια!

Ωσπου να έρθει η παέλια, είχαμε σχεδόν χορτάσει..την πήραμε μαζί μας για το σπίτι (όπου την έφαγα για μεσημεριανό σήμερα). Αυτό που με ξενισε λίγο στο φαγητό ήταν η παντελής έλλειψη αλατιού. Ηταν ανάλατα όλα, τα ψάρια, η παέλια, τα μύδια, ακόμη και η σαλάτα. Ο μέτρ μου εξήγησε ότι βάζουν το βασικό αλάτι όταν μαγειρεύουν και μετά το αφήνουν στον πελάτη πόσο θέλει εκείνος να προσθέσει. Επειδή, σαν άτομο δεν μου αρέσει το πολύ αλάτι στα φαγητά μου, όσα πιάτα είναι πολυ αλμυρά συνήθως δεν τα τρώω και αν πρέπει να τα φάω, μετά διψάω μέσα στη νύχτα φοβερά και πίνω και 2 μπουκάλια νερό, μου έκανε μεγάλη θετική εντύπωση που την ίδια νύχτα δεν δίψασα. Ούτε βαρυστομαχιάσαμε.

Πληρώσαμε περί τα 85 ευρώ σε ενα περιβάλλον που συνεδύαζε και θέα και καλό φαγητό!. Φεύγοντας πήρα μια χαρτοπετσέτα με τα στοιχεία του μαγαζιού μαζί μου. Ε! Βέβαια! Εχει κατάστημα και στη Καλαμαριά! Επρεπε να το υποψιαστώ...απο τα μύδια!

Πλαστικές σακκούλες

Τις μισώ αφάνταστα. Μισώ που τις χρησιμοποιούν αυτόματα όλοι οι καταστηματάρχες. Μία τσίκλα αγοράζεις..τσούπ σου δίνουν και σακκούλα που θα χώραγε άλλες 50. Με το που ακουμπάει το ένα χέρι την ταμειακή μηχανή η ταμίας, το άλλο χέρι ψάχνει τις σακκούλες.
Είναι η μάστιγα της εποχής μας.

Και μετά την οδηγία της ΕΕ για αντικατάσταση με χάρτινες, τί έγινε; Μήπως μειωθούν οι σακκούλες, μήπως οι πελάτες σταματήσουν να τις ζητάνε, μήπως και φύγουν εντελώς απο τη ζωή μας; Σιγά!

Ξαμολύθηκαν τα γερόντια και αρχίζουν να μαζεύουν-καταχωνιάζουν πλαστικές σακκούλες, "για να έχουμε" όταν μας λείψουν, "οι χάρτινες δεν είναι γερές".

Ενώ τα τρόφιμα μου τα έβαζε πολλά-πολλά μαζί ο ταμίας του τοπικού Σκλαβενίτη σε 1 σακκούλα, τώρα μου τα βάζει ένα-ένα. Πήρες δύο κοτόπουλα; Παίρνεις και 2 σακκούλες, μια ανα κοτόπουλο. Πήρες 2 γιαούρτια; Το ίδιο. Τέτοια η σπατάλη. Και όταν ρωτήσεις γιατί σου λένε.."μας τις ζητάνε οι πελάτες". Οι αλλοι φταίνε.

Το αποκορύφωμα όμως είναι όταν σου στέλνουν μπουκάλια με νερά στο σπίτι. Το κάθε μπουκάλι τυλιγμένο στη σακκούλα του και ανά 3 σε 2 σακκούλες, η μία μέσα στην άλλη "για περισσότερη σιγουριά" λέει ο υπάλληλος. Κανονικά αφού το καροτσάκι με τα τρόφιμα μου το φέρνουν έως επάνω, τα νερά έπρεπε να είναι μέσα ελεύθερα. Η άντε σε καφάσια. Οοοοχχι!

The Plastic bags rule τα στενά μυαλά μας. Η αποκοπή θα είναι πιο πονεμένη απο το να μας έκοβαν το λώρο με τα δόντια!
Ημαρτον πιά!

Καυτή πατάτα

Εδώ και κάποια χρόνια που ασχολούμαι με την κηπουρική, μου αρέσει να έχω τον δικό μου λαχανόκηπο, μικρών δυνατοτήτων γιατί ζω στη πόλη, πλήν όμως υπάρχουν μυρωδικά και μερικά λαχανικά. Πάντα έβαζα πατάτες και κρεμμύδια-σκόρδα, είναι τα απλούστερα και πάντα φύτρωναν. Ετσι κάθε χειμώνα είχαμε αρκετές λευκές, λεπτόφλουδες πατατούλες για φάγωμα, μυρωδάτες και τρυφερές σκέτο ποίημα.

Αυτά μέχρι φέτος τον Αύγουστο. Που έχοντας φυτέψει απο τον Ιούνιο δέκα περίπου πατατιές, περίμενα η συγκομιδή να είναι αρκετή. Δυστυχώς έβγαλα ΜΙΑ μονο πατάτα αντί για 50 που περίμενα. Καμμία πατατιά δεν έκανε πατατούλες. Το έψαξα. Και βρήκα ότι

ΟΙ ΠΑΤΑΤΕΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΟΥΛΑΝΕ ΣΕ ΣΑΚΟΥΛΑΚΙΑ ΤΑ ΣΟΥΠΕΡΜΑΡΚΕΤ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝΕ ΣΠΟΡΟ. ΦΥΤΡΩΝΟΥΝ ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ (όσες δεν σαπίζουν στη πορεία ή αργούν 3 μήνες να βγάλουν φύλλα) ΚΑΙ ΔΕΝ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ.

Αυτό είναι πολύ κακό παιδιά. Γιατί οι πατάτες ελευθέρας βοσκής, αυτές που δεν είναι φασκιωμένες σε σακουλάκια, διχτάκια κλπ σκατουλάκια..φυτρώνουν, είτε είναι απο τη Θήβα είτε απο την Τουρκαλβανία, είτε απο τον Αρη. Αυτές που δεν φυτρώνουν είναι της ευρείας κατανάλωσης. Αυτές που μας ταϊζουν!!!!

Γι αυτό σας λέω ΠΡΟΣΟΧΗ τι ψωνίζετε και τι ΤΡΩΤΕ

Με τις λεμονόκουπες

....μας παίρνουν καθημερινά διεθνώς και καλά μας κάνουν. Δεν μπορούμε να αναμετρηθούμε με τον ίδιο τρόπο γιατί..δεν έχουμε λεμόνια. http://www.froutonea.gr/gr/main/isstaste.asp?isscode=41, λέει το άρθρο.

Τα ελληνικά λεμόνια είναι χάλια, δεν έχουν ζουμί, αλλά έχουν πολλά χτυπήματα, καρούμπαλα και κοιλότητες. Για ποτα καλά είναι γιατί έχουν χοντρή φλούδα. Τα λίγα καλά λεμόνια κοστίζουν...4 ευρώ το κιλό και βάλε. Σήμερα στη λαϊκή βρήκα ελληνικά λεμονάκια μιά σταλιά πρός 2.80 το κιλό. Τα πήρα την περασμένη εβδομάδα και την πάτησα, έστυψα 10 λεμονάκια για να βγάλω ένα δάχτυλο ζουμί - αίσχος. Τα ωραία ζουμερά λεμόνια είναι εισαγώμενα απο την ..Αργεντινή. Απο πιο μακρυά δεν μπορούσαν να τα φέρουν; Δύο λεμόνια = δύο δάχτυλα χυμός. Πολύ ωραία φλούδα και χωρίς ελαττώματα. Και η τιμή γύρω στο 1,50 ευρώ.

"Δεν ντρέπεσαι μωρέ να παίρνεις εισαγώμενα λεμόνια"με σκούντηξε μία γυναίκα στη λαϊκή, "ντρέπομαι", της λέω, "αλλά που είναι τα ωραία, φτηνά, ζουμερά ελληνικά λεμόνια για να σπεύσω;" Δεν απάντησε..ακόμη τα ψάχνει

Στο άρθρο που σας σύναψα λένε για εισαγωγή τουρκικών λεμονιών, εν τούτοις δεν τα είδα, ίσως να έχουν τελειώσει, ποιός ξέρει.

Αυτό που ξέρω είναι ό,τι δεν πάμε καλά γεωργικά. Βαριόμαστε να καλλιεργήσουμε, περιμένουμε μόνο επιχορηγήσεις αντί να στρώσουμε τον κώλο μας στο χωράφι, τον στρώνουμε στο καφενείο. Τι θα πεί δεν έχει λεμόνια, η μεσογειακή Ελλάδα;

Στο παλιό μου σπίτι στο Ελληνικό, είχαμε λεμονιές. Ο ιδιοκτήτης, μεγάλος άνθρωπος με καρδιακό νόσημα, τις φρόντιζε και έβγαζαν κάτι υπέροχα ζουμερά λεμονάκια για το φαγητό, για λεμονάδες, για γαρνιτούρα, για ποτά, ακόμη και για γλυκό. Δεν έστρωνε τα πισινά του ο καλλιεργητής στον καφενέ, η προσοχή του στα δένδρα συνεχώς ήτανε γιατί πέρα απο λεμονιές είχε φυστικιές, πορτοκαλιές και λουλούδια.

Αλλά αυτός ήταν λαμάκας ιδιώτης, θα έλεγε ο επαγγελματίας, δεν έπαιρνε ούτε επιχορήγηση απο το κράτος, μη πώ ότι έβαζε και απο τη τσέπη του.

Ντροπή βρέ!

Κατ' άλλα φωνάζουν οι αγρότες, ενώ πετάνε τα ροδάκινα στις χωματερές, τα γάλατα λούζουν σκαλιά και οι ακροδεξιοί υπερασπίζονται Την Ελλάς απο τους κακούς πλήν εργατικούς γείτονες, Τούρκους, Μακεδόνες, Αλβανούς.

Ντροπή, το ξαναλέω

Η "Μαρίδα" της Θεσσαλονίκης

Στη Θεσσαλονίκη φθάσαμε μεσημεράκι Πέμπτης, 3/7 με σκοπό να μείνουμε 3 μέρες. Ξεκουραστήκαμε, ξεπακετάραμε και το βραδάκι βάλαμε πλώρη να βρούμε κάπου να φάμε. Οχι δεν θέλαμε σε τουριστικό μέρος στο καράκεντρο, ούτε μας κέντριζαν τα φωνακλάδικα μέρη της παραλίας. Θέλαμε κάτι άλλο..

Πρίν προχωρήσω να πώ ότι σε θέματα εύρεσης εστιατορίου σε άγνωστο μέρος, πάντα ρωτάμε τη μύτη του Κ. Η οποία υποκλίνεται με ευγένεια και μετά μακραίνει πρός..άγραν σωστής μυρωδιάς. Την οποία ΠΑΝΤΑ βρίσκει. Εικοσι ταβέρνες να έχει ο δρόμος, η μύτη θα διαλέξει την καλύτερη. Δεν ξέρω τη μέθοδό της, ούτε μπορεί η δική μου μύτη να την ακολουθήσει και σε αυτό (η δικιά μου μύτη ειδικεύεται σε μηχανήματα- κάμερες, κομπιούτερ, αυτοκίνητα) , έτσι μένω με το μαράζι.

Η μύτη λοιπόν του Κ μας οδήγησε στη παραλία της Καλαμαριάς, μετά την Κλινική Παναγία-Νοσοκομείο του ΙΚΑ σε ένα ταβερνάκι που όπως μας είπαν αργότερα "καλέ που το βρήκατε αυτό, εκεί μόνο ντόπιοι πάνε". Πήγαμε λίγο πρίν το ηλιοβασίλεμα. Τα τραπεζάκια κοντά στο κύμα, καθίσαμε χαλαρά και ωραία, ηρθε ο σερβιτόρος και παραγγείλαμε τσιπουρο (βεβαίως, βεβαίως) θα ήταν και ιεροσυλία να πίναμε κάτι άλλο.
Μετά παραγγείλαμε σκουμπρί στα κάρβουνα, σαρδέλλες ψητές και 2 μερίδες μύδια τηγανιτά.


Το σκουμπρί ήταν θεϊκό, όπως μας είπαν το καθαρίζουν, το βάζουν στο αλάτι με μυρωδικά και μετά απο κάποιες ώρες το μαγειρεύουν. Στη Πάρο το λένε "γούνα". Τα μύδια ήταν αριστουργηματικά, μαλακά, ζουμερά απο μέσα, τραγανά απο' έξω και μεγάλα. Καμμία σχέση με τα σαμιαμίδια που μας σερβίρουν στην Αθήνα. Πήραμε και κολοκυθάκια τηγανιτά με σκορδαλιά..εντάξει κανείς μας δεν δοκίμασε τη σκορδαλιά, δεν ήθελε βλέπετε να κοιμηθεί στο μπαλκόνι σαν εξόριστος.. Και ο λογαριασμός γύρω στα 40 ευρώ..μία τιμή που στην Αθήνα θα γελάγαμε!

Λαϊκές αγορές

Κοντά στο νέο μου σπίτι κάθε Παρασκευή έχει λαϊκή αγορά. Με τα πόδια πάω, δεν έχει νόημα το αυτοκίνητο για 2 δομικά τετράγωνα. Μου είχε λείψει η υπαίθρια αυτή αγορά όταν ζούσα στο Ελληνικό, η κοντινώτερη ήταν στα 5 χιλιόμετρα απο το σπίτι μου..

Είναι απίθανη η επαφή με τα προϊόντα, τις μυρωδιές, τα ανταρεμένα πρόσωπα των πωλητών, τα χαμόγελα, τα καλαμπούρια που ανταλλάσουν αν έχουν κέφια, οι κυράδες που ψάχνουν και παζαρεύουν, τα χρώματα και οι ποικιλίες.

Μερικοί λένε ότι τα προϊόντα δεν είναι καλά, τα ψεκάζουν, έχουν φυτοφάρμακα, είναι ακριβά, είναι άγευστα, είναι καλλιεργημένα σε χωματερές..συμφωνώ, μπορεί να είναι και έτσι. Ο μπαμπούλας του υγιεινού όμως δεν με φρενάρει απο το να περιμένω τις Παρασκευές με χαρά, για να τρέξω και να χαθώ στη μαγεία της λαϊκής. Ισως να ψωνίσω πράγματα που μου λείπουν, ίσως να μου δημιουργήσει ανάγκες για πράγματα που βλέποντάς τα σκέφτομαι τις συνταγές που θα μαγειρέψω-εκτελέσω (καμμιά φορά οι συνταγές "εκτελούνται" και χωρίς τη βοήθεια της λαιμητόμου).

Δεν είναι όμως μόνο η μαγεία των φρούτων-λαχανικών που δίνει κάτι στις αγορές αυτές. Χθές είδα ένα ηλικιωμένο κύριο μπροστά απο το πάγκο των γυναικείων στηθόδεσμων...να διαλέγει. Κανείς δεν ρωτάει τι το θέλει το σουτιέν, μπορεί η σύζυγός του να μη μπορεί εκείνη να πάει να πάρει. Ο καθένας έχει και μία ιστορία να πεί.

Το τέλος της λαϊκής με βρίσκει να ψάχνω για γλάστρες και λουλούδια. Κάθε μήνα, ακόμη και το καταχείμωνο η φαντασία των χρωμάτων σε μορφή φυτών κάτι έχει να προσφέρει. Για να κάνουμε τη ζωή μας πιο ωραία.

"Ο Καμπούρης"

Την Μεγάλη Παρασκευή βρεθήκαμε με κάποιους φίλους μας στο Ναύπλιο. Αποφασίσαμε να αποφύγουμε τα εστιατόρια της πόλης, γιατί γινόταν ένας μικρός έως πελώριος χαμός απο το κόσμο, και να πάμε στον γνωστό μας "Τσακίρη" στη ΄Νέα Κίο όπου ως τώρα τρώμε όμορφα, απολαμβάνουμε καλό σέρβις, φρέσκο ψάρι και θέα θάλασσα.

Στο τηλέφωνο μας είπε ότι δεν κλείνει τραπέζι Μεγ. Παρασκευή, όποιος έρθει πρώτος"μέρες που είναι τώρα" πιάνει τραπέζι, οι άλλοι περιμένουν, όμως "Ελάτε κύριε Κ μου και κάτι θα σας βρούμε". Και πήγαμε.

Μόνο που γινόταν ο σκοτωμός..και βέβαια ούτε τραπέζι βρήκαμε, ούτε καρέκλα, ούτε σκαμνάκι. Βρήκαμε μόνο ημίτρελλους οδηγούς να έχουν κλείσει τους παρκαρισμένους και να γίνεται μπάχαλο. Φύγαμε κακήν κακώς και νηστικοί. Πήγαμε λοιπόν λίγο παρακάτω,

στη ταβέρνα του "Καμπούρη" που δεν είχαμε ποτέ δοκιμάσει. Ωσπου να καθίσουμε, είχε ήδη στρώσει το τραπέζι μας και αραδιάσει τους Μεγ. Παρασκευάτικους μεζέδες..ό,τι δλδ σερβίριζε για τη μέρα εκείνη, μαζί με ζεστό ψωμί φρέσκο (όχι ξαναζεσταμένο), μπόλικο νερό και το γκαρσόνι να περιμένει να πάρει παραγγελία για τα ποτά μας.
Δεν είχαμε κλείσει τραπέζι στον Καμπούρη, τυχαία βρήκαμε και εκείνο. Η περιποίηση όμως και το χιούμορ του ιδιοκτήτη..δεν περιγράφεται.
Η θέα έξω απο το μαγαζί του..η παραπάνω.
Θα ξαναπάμε να δοκιμάσουμε και το ψάρι του.

Σημαντική η διαφορά με τον "παλιό" μας φιλο τον Τσακίρη που δεν έκανε τον κόπο ούτε να μας κυττάξει..θα μπορούσε να είχε κάνει πολλά πράγματα, να μας πεί απο την αρχή να το ξεχάσουμε, αντί να μας κουβαλήσει εκεί για να εισπράξουμε...την αδιαφορία του. Λίγο τάκτ, δεν βλάπτει παιδιά!

Τσίκλα ΕΛΜΑ - και όμως κάποιοι ενδιαφέρονται

Τρείς μήνες πρίν είχα γράψει ένα κείμενο για την ποιότητα της Τσίκλας ΕΛΜΑ, που ενώ την μάσαγα απο παιδι, σταδιακά διαπίστωσα ότι έχανε τη γεύση της, διαρκούσε λιγώτερο απο τις άλλες φθηνώτερες τσίκλες του εμπορίου, κάτι που με απογοήτευε. Ετσι θα το παράταγα το όλο θέμα σαν "κρίμα αλλά τι να κάνουμε" και θα στρεφόμουνα αλλού. Πάλι όμως δεν μου έκανε καρδιά να το κάνω χωρίς να εκφράσω τό παράπονό μου.

Τρείς μήνες αργότερα διαπίστωσα ότι υπάρχουν και κάποιοι που ενδιαφέρονται σε αυτή τη χώρα, για την ποιότητα και τον αγοραστή. Οτι υπάρχουν άνθρωποι που σέβονται τον εαυτό τους και το αντικείμενό τους και είναι ευαίσθητοι στις ανησυχίες των καταναλωτών, διαθέτουν το χρόνο τους να εξηγούν τις αλλαγές που πρέπει να γίνονται σε ένα παραδοσιακό προϊόν ώστε να το απολαμβάνουμε στην καθημερινή μας ζωή.

Ελαβα αυτό το mail μέσω κάποιου τρίτου ατόμου..μετά απο περιπέτειες, αλλά τελικά ήρθε σε εμένα. Σας το παραθέτω ως έχει:
Ευχαριστούμε για τα σχόλια σας και για τον χρόνο που διαθέσατε να μοιραστείτε μαζί μας το παράπονο σας.

Επιτρέψτε μου να σας παραθέσω τα γεγονότα με κάθε ειλικρίνεια:
Παλιότερα, υπήρχε πράγματι ένας τύπος τσίχλας, με σημαντικό ποσοστό μαστίχας και ζάχαρη (χωρίς μαστιχέλαιο). Είχε διάρκεια σε γεύση μαστίχας, ήταν τελείως διαφορετική από οτιδήποτε άλλο, αλλά:
Ήταν με ζάχαρη και ήταν πάρα πάρα πολύ σκληρή. Ήταν τελείως ακατάλληλη για παιδιά, μετά από καιρό γινόταν πέτρα, και δημιουργούσε τα μύρια προβλήματα στον καταναλωτή.
Αποφασίστηκε τότε (πριν από 10 χρόνια περίπου) να καταργηθεί σιγά σιγά (όχι για λόγους κόστους!!) και να αντικατασταθεί από 2 νέους τύπους έναν με ζάχαρη, έναν χωρίς αλλά σε κάθε περίπτωση μαλακές και φιλικές στον καταναλωτή. Επίσης επενδύθηκε μεγάλο για την εποχή ποσό σε νέα συσκευασία (blister – φαρμακευτική), σε νέα υλικά συσκευασίας κορυφαίας ποιότητας, και φυσικά στις καλύτερες δυνατές πρώτες ύλες. Όλα αυτά ολοκληρώθηκαν στο τέλος του 2000 και είχαν σαν αποτέλεσμα μία εκτίναξη των πωλήσεων της ΕΛΜΑ πανελλαδικά.

Από τότε πολλά συνέβησαν, όχι όμως μείωση του ποσοστού μαστίχας ή μαστιχελαίου στην συνταγή !!

Η τσίχλας μας έχει σαφέστατο πρόβλημα στην διάρκεια της γεύσης όμως αυτό οφείλεται αποκλειστικά στα φυσικά (και μόνο !) αρώματα που περιέχει. Η τσίχλα ΕΛΜΑ είναι η μοναδική με φυσικό μαστιχέλαιο, ίσως το ακριβότερο άρωμα του κόσμου (3.000€/kg), το οποίο δυστυχώς εκτός από πολύ ακριβό είναι και πολύ πτητικό (σαν αιθέριο έλαιο που είναι). Με άλλα λόγια εξατμίζεται εύκολα και γρήγορα.
Οι πάμφθηνες τσίχλες που αναφέρετε ότι διαρκούν γευστικά περισσότερο (αλλά και όλες της αγοράς), έχουν 100% τεχνητά αρώματα, τα οποία δίνουν το περίφημο (για τις τσιχλοβιομηχανίες) longlasting flavor…

Κλείνοντας επιτρέψτε μου να αναφέρω ότι οι τσίχλες ΕΛΜΑ έχουν πολλαπλάσιο 5-10 φορές κόστος παραγωγής από τις υπόλοιπες λόγω του ότι:
Είναι οι μοναδικές της αγοράς που δεν έχουν αντιοξειδωτικά (BHT.BHA), κάτι σαν συντηρητικά
Είναι οι μοναδικές της αγοράς που δεν έχουν τεχνητά γλυκαντικά (ασπαρτάμη, ακετοσουλφάμη)
Είναι οι μοναδικές της αγοράς που δεν έχουν καθόλου τεχνητά αρώματα
Είναι οι μοναδικές της αγοράς που περιέχουν τεράστιο ποσοστό ξυλιτόλης (το υγιεινότερο γλυκαντικό) κορυφαίας ποιότητας

Και όταν λέω «οι μοναδικές» το εννοώ, ακόμα και σε σχέση με τις νέες τσίχλες με μαστίχα που άρχισαν εδώ και 2 χρόνια να κυκλοφορούν από τον ανταγωνισμό.
Ελπίζω να σας διαφώτισα λίγο, είμαι στην διάθεση σας για οτιδήποτε άλλο

Με φιλικούς χαιρετισμούς
Μιλτιάδης Σαραντινίδης
Χημ.Μηχανικός / Εμπορικός Διευθυντής

Περιττό να σας πώ ότι ξαναγύρισα στην τσίκλα ΕΛΜΑ, αγόρασα απο ένα κουτάκι για κάθε τσάντα μου και άμα τελειώνει η γεύση της , απλά βάζω ένα δεύτερο κουφετάκι στο στόμα μου. Σας ευχαριστώ πάντω για το ενδιαφέρον και τον χρόνο σας

Πάμε για καφέ...στη Ζάτουνα;

Είχαμε πάει την περασμένη εβδομάδα μία εκδρομή με φίλους στη Στεμνίτσα. Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος και τα κέφια μας τεράστια. Μετά το φαγητό είπαμε να πάμε για καφέ κάπου αλλού, μακριά απο την πεπατημένη και ξεκινήσαμε για τη Ζάτουνα. Η που θα βρίσκαμε κάτι ανοιχτό αυτή εποχή του χρόνου που δεν έχει πολύ κόσμο ή που όχι. Είμασταν τυχεροί. Φτάσαμε στο "ΚΑΦΦΕΝΕΙΟΝ το Κεντρικόν" πάνω στον μεγάλο δρόμο, έκανε αρκετό κρύο με ευχαρίστηση μπήκαμε μέσα και είδαμε αυτό το περιβάλλον..

παντού παλιές αφίσες με διαφημίσεις μιάς άλλης εποχής, καλαπόδια, σιδερένια παπούτσια, παλιά σίδερα σιδερώματος με θήκη για τα κάρβουνα, μασιές, κυάλια, φωτογραφικές μηχανές, διάφορα μικροαντικείμενα, γουδιά, ζυγαριές, ραπτομηχανές, όλα παλιά, στη σειρά αραδιασμένα μαζί με την Βουγιουκλάκη να διαφημίζει τσιγάρα, μπύρες Φίξ, μακαρόνια Μίσκο και πορτρέτα γιαγιάδων με αυστηρές μορφές. Δίπλα τους κρέμονταν, μπρίκια, πειρούνες, κατσαρολικά απο μπακίρι, κοτσίδες απο σκόρδα, βάζα με ελιές και πίκλες και άλλα. Μείναμε άναυδοι να κυττάμε γύρω μας ενώ ο ιδιοκτήτης χαμογελαστά μας έφερε αυτά που παραγγείλαμε, ρακόμελο, καφέδες και δικό του παστέλι (σκέτο ποίημα).. Είμασταν ικανοί να βραδυάσουμε εκει πέρα, τόσο με το θέαμα, όσο και με τη κουβέντα, ήρθε ο ιδιοκτήτης και έκατσε μαζί μας και αισθανθήκαμε σαν να δέσαμε με το τοπίο όλως τυχαίως..

Το καλοκαίρι βγάζει και τραπεζάκια έξω..το ένα δίπλα στο άλλο με θέα το φαράγγι και τη Δημητσάνα αρκετά πιο κάτω. Οχι δεν πρόκειται εδώ να σας πώ για τη Θέα. Γιατί ήταν το πανόραμα χωρίς περιγραφές.
Θα ξαναπάμε μετά το Πάσχα όταν όλα θα είναι ανθισμένα. Υπόσχεση.