"Avalon"

Μετά το Πάσχα πάντα μελαγχολώ.. Σκαλεύω τη μνήμη μου για τις στιγμές χαράς, τις οικογενειακές πολύτιμες στιμγές. Την επιστροφή στις ρίζες, όχι τις ιστορικές ρίζες, αλλά κάποιες άλλες ιστορίες για ιππότες και ευαίσθητες κυράδες, για κάστρα, βασιλιά Αρθούρο, σπαθιά μέσα σε βράχους, πονηρούς δρυϊδες και κονταρομαχίες. Επιστροφή στο Αβαλον.

Το Αβαλον είναι ένα εστιατόριο στου Ψυρρή. Στεγάζεται σε ένα παλιό κτίριο που παλιά πρέπει να ήταν βυρσοδεψείο, τουλάχιστον την εποχή της γιαγιάς μου όλο βυρσοδεψεία ήταν εκεί. Με το που μπαίνουμε μέσα μεταφερόμαστε σε έναν άλλο κόσμο..έναν μεσαιωνικό κόσμο..

Οι πέτρινοι τοίχοι καταπίνουν τους ήχους της πόλης, αισθάνομαι άνετα μέσα στην ασφάλεια του κάστρου, οι έξοδοι φυλάσσονται καλά, απέναντί μου ένας μεγάλος καθρέφτης δίνει βάθος στο χώρο και γύρω-γύρω banners της Guinevere, του Lancelot, ένα κορνιζαρισμένο πόστερ της Lady of Shallot του Rosetti, , διάφορες Pre-Raphaelites μορφές.. υπέροχα!

Λές να φάμε μεσαιωνικό φαγητό? Τι θα έχει? Τι?

Το κατάστημα φημίζεται για τα μύδια του, διάφορες συνταγές με μύδια. Απ ότι πληροφορήθηκα ο ιδιοκτήτης καλλιεργεί μύδια. Ετσι παρήγγειλα μύδια με σάλτσα λευκού κρασιού και θυμάρι, ο Κ πήρε μύδια ατμού με κρέμα, πατάτες τηγανιτές, σαλάτα με σπανάκι και κρασί .

Η σαλάτα με το σπανάκι ήταν ωμή, πλούσια δροσερά φύλλα στρώνανε τον πάτο ενός μπώλ πασπαλισμένα με θυμαρι, πιπεράκι, κόλιανδρο και ελαιόλαδο. Απο πάνω σαν τα πέπλα νυφούλας έπεφτε πλούσια η παρμεζάνα σε λεπτά φυλλαράκια.

Δύο μεγάλα άσπρα μπώλ ήρθαν γεμάτα χειροποίητες (όχι προτηγανισμένες) πατάτες τηγανιτές.. Μιαμμμ!

Και μετά ήρθαν τα μύδια. Μέσα σε κατσαρόλες. Μία κατσαρόλα για τον καθένα μας και δίπλα ένα άσπρο μπώλ άδειο για τα κελύφη. Τα μύδια ήταν στρουμπουλά, τρυφερά, αρωματικά και υπέροχα..

Ηπια πολύ κρασί.

Γενικά με οστρακοειδή γίνομαι τύφλα.

Σοβαρός ο κίνδυνος να αρχίσω τα τραγούδια στο δρόμο, ίσως και τους χορούς.

Ελπίζω μόνο να μην πέσω φαρδιά πλατιά και γίνω ρεζίλι , θα δείξει, έχουμε να πάρουμε και γλυκο

Δύο φωλιές απο μαρέγκα ήρθαν. Η κάθε μία έχει ζεστή κρέμα βανίλια μέσα και είναι περιχυμένη απο κρύα σοκολάτα μπίττερ.. Από πάνω ένα κομμάτι μπανάνας να με χαιρετά τσαχπίνικα.

Ούφ! Ταράτσα την κάναμε πάλι σήμερα..

Να πασχάσω..μπορώ?

Πάσχα για μένα σημαίνει Ναύπλιο

Στο πέτρινο σπίτι μας

Στον κήπο με τις ελιές και τις πορτοκαλιές ανθισμένες με χιλιάδες λευκά λουλούδια, και μυρωδιά νερολί, το αγαπημένο μου αιθέριο έλαιο..λίγες σταγόνες στο μαξιλάρι μου τα βράδυα του χειμώνα για να είναι τα όνειρά μου ανέφελα..

Πάσχα σημαίνει ταξίδι απο Μεγ. Τετάρτη μαζί με την κα Π και τις δύο μου γάτες.

Επίσης σημαίνει βραδυνό ταξίδι συνήθως, παρόλλες τις αντιρρήσεις μου, και ένα αυτοκίνητο φορτωμένο έτοιμο να σκάσει απο προμήθειες. Α! ναί! παίρνουμε και μερικές γλάστρες μαζί μας, τα νέα φυτούλια απο το φυτώριο, να μην μένουν μόνα τους και στενοχωριούνται.

Με το που φτάνουμε και βγαίνουμε έξω η μυρωδιά μας ταξιδεύει μέσα στα αστέρια και απο τις γύρω γειτονιές ξεπροβάλλουν γάτες και σκύλοι, έρχεται ο Ασπρούλης, η Ρεξούλα, τα 3 γατάκια που έδωσα πέρυσι σε ένα γείτονα..και μας καλωσορίζουν (το πρωϊ έρχονται και οι καρακάξες, οι σπίνοι και τα αηδόνια.. και τα λέμε) .

Μεγάλη Πέμτη

Το πρωϊ (μετά τις 11.00) βάψαμε τα αυγά, θέλαμε να τα κάνουμε σε διάφορα χρώματα, πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, μπλέ τελικά όσα δεν σπάσανε, γίνανε άλλα γι άλλα. Κάναμε και κείνο το κόλπο να τυλίγουμε το αυγό σε φλούδες κρεμμυδιού και να το βουτάμε στο χρώμα, βάψαμε και μερικά με μπογιές ζελέ (μαζί βάψαμε τα δάχτυλά μας, τα ρούχα μας και τα μάγουλά μας) και οριστε οι καλλιτεχνίες μας.

Μεγάλη Παρασκευή

Ο περισσότερος κόσμος πάει στον Επιτάφιο, εμείς όμως βαριόμαστε, που να τρέχεις τώρα, να στριμώχνεσαι, τα έχουμε δεί, καθόμαστε σπίτι μας και ο Κ φτιάχνει συνήθως ταχινόσουπα ή αγκινάρες αλά πολίτα. Δεν πίνουμε αλκόολ (μέγας άθλος, σκέτη στέρηση.

Το μέγα Σάββατο έ ε ε ρχονται τα πεθερικά, η θεία Ε και το αρνί, σύνολο ατόμων 4. Μαζί έρχεται η σούβλα, διάφορα ορντέβρς, σαλάτες, γλυκά, λαχανικά, γαρίδες, κρέας, κέηκ, τούρτες, παγωτό χειροποίητο, μπόλικο βούτυρο, καφές ελληνικός, μπαχαρικά, και άλλα είδη όπως τραπεζομάντηλα, χαρτί τουαλέττας (το δικό τους είναι πιό μαλακό), χαρτί κουζίνας (μήπως τελειώσει), διάφορα μαχαίρια (α! κόρη μου η κάθε νοικοκυρά θέλει τα δικά της μαχαίρια), μαξιλάρια, σεντόνια, ένα ραδιόφωνο, άρβυλα του Στρατού (που θα τα φορέσει ο πεθερός για να κάνει δουλειές στο κτήμα), κλαδευτήρι, είδη πρώτης βοήθειας (γιατί κάθε χρόνο πετσοκόβεται με το κλαδευτήρι), ένα μίξερ, διάφορα άλλα τρα λα λα και βεβαίως ένα καλάθι κόκκινα αυγά.

Για μεσημέρι τρώμε ψητές γαρίδες και διάφορα άλλα σαρακοστιανά, ενώ παράλληλα ψήνει στο φούρνο ένα κατσικίσιο χεράκι για μετά την Ανάσταση.

Μετά ο πεθερός ετοιμάζει το αρνί για σούβλισμα, εγώ τον βοηθάω με το σύρμα και περνάω τη σούβλα, μετά το τυλίγουμε για να μην γεμίσουμε αίματα και το βάζουμε πάνω στον μπουφέ για να μην πάνε μυρμήγκια (οι γάτες δεν πάνε, δεν τρώνε ωμό κρέας).

Επειδή την Σαρακοστή η πεθερά νηστεύει, μετά την Ανάσταση κάθεται και την κάνει ταράτσα και πίνει πολύ και πέφτει ξερή, οπότε ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ως τώρα, πάει επάνω και κοιμάται, ενώ οι άλλοι αποσώνουν το φαγητό τους και κατά τις 2.00 το πρωϊ, ξυπνάει φρέσκια φρέσκια και ξανατρώει...

Την Κυριακή του πάσχα σουβλίζουμε το αρνί, αυτή είναι παλιά φωτογραφία γιατί μετά απο κάποιες βροχοπτώσεις, πήγαμε και αγοράσαμε μία μεταλλική ψησταριά για αρνί που μεταφέρεται εύκολα, έτσι αν βρέξει εμείς θα το πάμε σε υπόστεγο το αρνί μας και θα το ψήσουμε Φτιάχνουμε και κοκορέτσι, το περνάει η πεθερά μου στη σούβλα και εγώ το τυλίγω..

Lunch at Dosirak

When it is really cold and cloudy I love going to Dosirak for lunch. Dosirak is a Japanese-Korean restaurant in the centre of Athens, near Syntagma square. Unlike most ethnic restaurants - which flourish Athens - this has a simple, minimal decoration and a humble profile aiming to attract well-dressed businessmen who are seeking a decent refuge to eat and talk for a brief period of time.

TIP : When I visit an ethnic food restaurant I always wonder if the restaurant is visited by tourists only or by anyone. If it is unfortunate enough to attract tourists only there must be something very wrong with it; either in matters of food quality or prices.

Dosirak is proud enough to attract Japanese and Greeks. It is supposed to be one of the best restaurants of its kind for those who feel nostalgic for original Japanese dishes. If you go there for lunch you rarely find an empty space, all tables are full. A reservation is a must. At night it has less people, but at the weekends loads of families go there to enjoy traditional tastes. I had made my reservation.

I walked in and was shown my table by a polite and a bit impersonal waitress. A table next to the window. I am not interested in the view, I have seen this street 1001 times, I turned my back to the window and look inside the shop. It is really small, having just about 20 tables altogether. The area is divided in 3 parts by attractive screens, the first part is the eating hall, then the bar and at the back the kitchen. The walls are painted grey and decorated with pinkish ikebana paintings. Paper lanterns hang from the ceiling and the soothing voice of Mariah Carey murmurs near my head. I order, vegetable tempura, green tea, te makis, tonkatsu.

First comes a big heavy teapot with green tea and a tiny glass. I needed it because it is really cold and wet outside. Then the waitress brought a miniature wooden ladder and stood it in front of me on the table. On every step was one te maki. A te maki

is a cone of uncooked fish (mine was with sea bass, mixed with rice and vegetables, wrapped in seaweed just like an ice cream cone. The 4 te makis were an exceptional sight as they proudly stood on the steps (tiny holes were there to support them), like shy debutants waiting for being asked to dance.
A small basket comes next. It has a lacy doily at the bottom and contains crispy slices of fried courgettes, onion rings, slices of aubergines, peppers and round chips. There are 3 pieces of each vegetable, not a great quantity but enough.
The main dish is called tonkatsu, it is a huge pile of rice in the middle adorned with thin slices of fried pork fillets. The taste is new to me, neither Chinese nor Japanese, I cannot think of its state of origin, yet I like it very much. My meal closes with a surpise. A wooden bowl appears with two pinkish apples and a spoon. I never heard of eating uncooked apples with a spoon, but then I though maybe they weren’t apples but some other local fruit, I tried them and they were ice cream made to look like apples!!!

I had these cakes the second time I went there, they were sweet rice cakes