Homo Estiatorius Hellenicus

Πώς εξελίσσονται τα εστιατόρια στην Ελλάδα? Πώς ικανοποιούν τις απαιτήσεις του κοινού και αντίστοιχα τι προβάλλουν με τις υπηρεσίες που προσφέρουν ? Πώς πετυχαίνουν όλα τα παραπάνω και με ποιό κόστος? Σε ποιούς τελικά απευθύνονται?

Αυτό το τελευταίο δεν φαίνεται να είναι ξεκάθαρο στους κύκλους της εστίασης. Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι απευθύνονται σε όλους που ενδιαφέρονται να φάνε εκτός σπιτιού. Στους παλιούς αλλά και στους νέους, που είναι το μέλλον. "Το μέλλον" όμως αυτό θέτει τους δικούς του κανόνες.

Οι νέες γενιές είναι πιο σοφιστικέ απο τις περασμένες, ιδιαίτερα εκείνη που βίωσε πολέμους και καταστροφές, γιατί έχουν μεγαλώσει πιο εύκολα και έχουν γίνει πιο απαιτητικές σε θέματα φαγητού, θέλουν κάτι παραπάνω απο μία μπύρα Fix ή μία ρετσίνα απο τα μεσόγεια.

Ετσι ενώ τρώνε τα πάντα, θέλουν όταν βγαίνουν έξω, κυρίως καλύτερες υπηρεσίες, θέλουν χαμογελαστούς περιποιητητές, διαφορετικότητα στο φαγητό απο αυτήν που γεύονται σπίτι τους ή τουλάχιστον τα σουτζουκάκια της μαμάς τους, αισθητικά να φαίνονται διαφορετικά.

Λογικά οι εστιάτορες θέλουν να συμβαδίζουν με τα γούστα των πελατών . Επενδύουν στην επιχείρηση τους, σε κουζίνες, υλικά, σε άτομα ευγενή και εκπαιδευμένα, π.χ. αποφοίτους σχολών τουριστικών επαγγελμάτων, αντί να προσλαμβάνουν τον οποιονδήποτε για να ανακατεύει τα υλικά στις κατσαρόλες, αποβλέποντας πάντα στην επιτυχία και την καταξίωση.

Δυστυχώς δεν γίνεται πάντα έτσι.

Είχε τύχει Μεγάλη Παρασκευή να πάμε σε παραθαλάσσιο εστιατόριο για φαγητό ΑΦΟΥ είχαμε κάνει κράτηση. Επειδή πήγαμε μεσημέρι, ήταν άδειο μέν αλλά πυρετωδώς το προσωπικό ετοίμαζε τραπέζια για το βραδυ. Μας έδειξαν το τραπέζι μας - δίπλα στην τουαλέττα - και όταν παραπονεθήκαμε ήρθε ο μαίτρ και μας είπε οτι

"βαριούνται τα παιδιά "να χαλάνε" τα ήδη φτιαγμένα τραπέζια" και

"μιά χαρά θα είσαστε και εδώ".

Ο Κ. θύμωσε και σηκωθήκαμε και φύγαμε. Μετά απο λιγο καιρό μάθαμε ότι μία καλή μας φίλη έπαθε σαλμονέλλα τρώγοντας οστρακοειδή στο ίδιο εστιατόριο. Οταν τους πήρε τηλέφωνο όχι μόνο δεν ασχολήθηκαν με το πρόβλημα που προέκυψε αλλά αναιδέστατα ο σερβιτόρος είπε. κλείνοντας την κουβέντα

"να μην ξανάρθετε αν δεν σας αρέσουμε, δεν μας λείπουν οι πελάτες".

...........................................

Σε μία προ Ιντερνέτ εποχή το παραπάνω γεγονός το έλεγες στην παρέα σου και στον ευρύτερο κύκλο σου, είτε φιλικό είτε επαγγελματικό και το πράγμα τελείωνε έτσι. Στην τωρινή εποχή του ελεύθερου γραπτού λόγου τα γράφεις στα blogs χωρίς ίχνος δεοντολογίας όχι όμως και κακόπιστα, πράγμα που σου δίνει μεγάλη δυνατότητα αλλά και ευθύνες. Μετά απο δύο χρόνια που έχεις ξεχάσει το όλο σκηνικό, σούρχεται μία απανταχούσα, μιά κεραμίδα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, διαβάζεις το τότε κείμενο, το χαρακτηρίζεις με τα τωρινά σου μάτια "αληθές πλήν άκομψο" και εξαφανίζεις το άρθρο. Αυτό δεν συνεπάγεται με "τέλος καλό, όλα καλά" αλλά συνεχίζεται το κήρυγμα-νουθεσία χώνοντας και μία πρόταση "περί ελευθερίας του γραπτού λόγου" μη θεωρηθούν και χουντικοί και μετά γίνεται πρόταση για ένα τραπέζι προσφορά της εταιρείας, ώστε να μπουκώσει έτσι το στόμα του blogger για πάντα.

Και ερωτώ.

Εχοντας επενδύσει στο εστιατόριο του χρήματα και τέχνη, γιατί ο επιχειρηματίας δίνει τόσο λίγη προσοχή στις υπηρεσίες? Γιατί το προσωπικό του κρίνει τους πελάτες σύμφωνα με τη γνώμη ενός ή δύο απαίδευτων σερβιτόρων? Τι είδους πελάτες θέλει να έχει ο νεοέλλην εστιάτωρ? Τι είδους κόσμο-άτομα θέλει να προσελκύει ώστε να "ανεβάζει" το επίπεδο της εταιρείας του?

Θυμάμαι υπήρχε (ίσως να υπάρχει ακόμη) ένα εστιατόριο στην ευρύτερη Αθήνα που απο την αρχή σου έλεγε οτι "δεν γίνονται δεκτά τα παιδιά". Η δήλωση είχε νευριάσει πολλούς, όσοι όμως είχαν παιδιά την καταλάβαιναν. Η ιδιοκτήτρια ήθελε να προσφέρει ένα "αλλο" περιβάλλον στους γονείς που νυχθημερόν ζώντας με τα βλαστάρια ήθελαν με τη σειρά τους "να ξεφύγουν" έστω για μερικές ώρες. Στο εξωτερικό εξάλλου, τα περισσότερα εστιατόρια δεν δέχονται μικρά παιδιά.

Ερχεται ξανά ο Εστιάτορας και αποφασίζει ποιοί είναι οι "καλοί πελάτες που θέλουμε" και που αντίστοιχα τοποθετούμε "πρώτο τραπέζι πίστα" (και ο παρκαδόρος βάζει τα μεγάλα κυβικά μπροστά-μπροστά) και ποιοί είναι λιγώτερο καλοί ή και απαράδεκτοι για την "επιχείρησης".

Ατομα με ειδικές δεξιότητες χαλάνε "την πρόσοψη" των κομπλεξικών νεοελλήνων επιχειρηματιών. Οι περιποιητητές "τα χάνουν" και μουτρώνουν. Μερικοί τους βάζουν να κάτσουν "κάπου που να μην φαίνονται" φοβούμενοι ότι θα χαλάσουν "το ιμάζ" , ενώ άλλοι με τον τρόπο τους, τους δείχνουν ότι το μέρος που επέλεξαν δεν είναι "γι' αυτούς", κάπου αλλού θα ήταν καλύτερα.

Επίσης οι ηλικιωμένοι δεν είναι πάντα αποδεκτοί, "που την τρέχεις τη γιαγιά" είναι μία υποτίθεται "φιλική παρατήρηση" που σημαίνει "πάρτην απο εδώ, ο χώρος έχει χαρακτηρισθεί "νεανικός" μου χαλάει τη μούρη του μαγαζιού " για να μην προχωρήσω

στους αλλοδαπούς και τους έγχρωμους που τυχαίνει να διώκονται απο μαγαζιά, να "τρώνε πόρτα".

Μετά απο την ταπείνωση που έφαγε η Ελλάδα με την επίσκεψη Πούτιν, σε θέμα εστίασης και τις λογείς συμπεριφορές που ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή, δεν είναι να απορεί κανείς που τα blogs αποτελούν μία επανάσταση γραπτού λόγου πρός εκείνους που ναί μεν θέλουν να ανθούν οικονομικά καταβάλλοντας όμως την ελάχιστη προσπάθεια και δη όλους εκείνους που δεν ακολουθούν το ρεύμα της εποχής.

Το δικό μου ψωμί

Διάβαζα στον γαστρονόμο τα περί ψωμιού σήμερα και θυμήθηκα το αίωνιο πρόβλημα στο παλιό μας σπίτι τότε που ζούσα με τους γονείς μου.

Οταν ήμουνα παιδί θυμάμαι με έστελνε η μητέρα μου στον τοπικό μας φούρνο ν' αγοράσω 3 φρατζόλες ψωμί, 1 περίπου φορα την εβδομάδα. Τριών ειδών ψωμί είχε τότε, άσπρο(πολυτελείας), μαύρο και χωριάτικο. Πήγαινα γρήγορα και γύριζα αργά..με το πάσο μου θα έλεγα χαζεύοντας και τσιμπώντας την αφράτη κόρα της πρώτης φρατζόλας που τυλιγμένη μεν σε χαρτί, μου έκαιγε τα δάχτυλα. Ωσπου να φθάσω στο σπίτι είχα φάει το μισό ψωμί και ενώ άλλα παιδιά στη θέση μου τρώγανε και ένα μπερντάκι ξύλο, η δική μου μητέρα χαιρόταν που κάτι έφαγα γιατί σαν παιδί ήμουνα υπερβολικά λιγόφαγο.

Το ψωμί μετά το έπαιρνε, το τύλιγε σε ένα ύφασμα και το έβαζε κάπου για να διατηρείται. Και όντως διατηρείτο για τουλάχιστο αλλες 4 μέρες και την πέμτη μέρα το κόβαμε με μαχαίρι σε λεπτές φέτες και το κάναμε τόστ ή φρυγανιές. Αυτά για οταν ήμουνα παιδί.

Μεγαλώνοντας διαπίστωσα ότι το ψωμί άλλαζε, όπως και ο κόσμος όλος. Η μητέρα μου με έστελνε για ψωμί συχνότερα, αλλά δεν αγοράζαμε τόσο, μία φρατζόλα ή 1 καρβέλι το πολύ. Συνέχιζε να μου καίει τα δάχτυλα, συνέχισα να το τρώω αλλά δεν διαρκούσε τόσο, ξεραινόταν στη δεύτερη μέρα. Ούτε με το μαχαίρι δεν μπορούσες πλέον να το κόψεις. Το μπαγιάτικο ψωμί κάτι το κάναμε, δεν πεταγόταν φυσικά, θυμάμαι τη γιαγιά μου κάθε που έπεφτε ένα κομμάτι του στο πάτωμα να το σηκώνει, να το φιλάει και να το τρώει με ευλάβεια. Οταν έχεις περάσει εποχές πείνας, τιμάς αυτό που έχεις.

Η μητέρα μου πρώτη και μετά όλοι οι άλλοι άρχισαν να δυσανασχετούν με "το νέο ψωμί" του εμπορίου, που ναι μεν είχε γεμίσει διάφορα ονόματα και ποιότητες "πολύσπορο, οκτάσπορο, ελιόψωμο" κλπ. ποιοτικά όμως ξεραινόταν στις 2 μέρες. Ετσι βρήκαμε έναν έμπορο αλεύρων στην οδό Ζήνωνος, κάπου κοντά στην Πλ. Κάννιγκος. Εκεί πηγαίναμε μαζί και αγοράζαμε ένα πεντόκιλο αλεύρι "απο το χωριό" με το οποίο η μαμά ή και η γιαγιά ζυμώνανε το δικό μας ψωμί. Νόστιμο που διαρκούσε πάλι τουλάχιστον 4 μέρες και την 5η γινόταν τόστ. Το ξέραμε άλλωστε ότι κάθε Σάββατο θα τρώγαμε τόστ με τυρί, ντομάτα, αλλαντικά και λοιπές λιχουδιές.

Συνεχίζουμε να ζυμώνουμε το δικό μας ψωμί, όχι τόσο συχνά όσο άλλοτε (που χρόνος!) αλλά όποτε το κάνουμε το απολαμβάνουμε. Αλλο ψωμί όμως, αυτό του εμπορίου, δεν το τρώμε. Πιό τίμια είναι η φρυγανιά ή το παξιμάδι, απο τα κατασκευάσματα του εμπορίου που ώς το βράδυ έχουν μπαγιατέψει.

Και δεν μου κάθεται καθόλου καλά να σηκωθώ να τρέχω στο κέντρο της Αθήνας ή στη Λυκόβρυση για μία φρατζόλα ψωμί που ίσως να μην ξεραθεί την επομένη. Ξέρω ότι απο κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε, να επιστρέφουμε στο παρελθόν της ποιότητας. Οι κινήσεις που γίνονται είναι καλές. Θέλω όμως το ψωμί της παιδικής μου ηλικίας ΚΑΙ στη δική μου γειτονιά. Να γίνει για όλους και όχι για τους λιγοστούς.

Hell's kitchen

Το βρήκα χθές τυχαία στην οδό Κλεισθένους (έτσι νομίζω τουλάχιστον οτι λέγανε τον δρόμο), πίσω απο το Δημαρχείο Αθηνών. Σε ένα πολυσύχναστο δρόμο που όμως ήταν ήρεμος. Μπήκα μέσα για έναν καφέ. Κάθισα και σήκωσα τα μάτια μου και είδα ...αυτό τον τοίχο. ζωγραφιά πάνω σε άσπρη λαδομπογιά. Με μετέφερε αμέσως αλλού, σε άλλες γαίες, σε άλλους κόσμους που ζούν σε πολυκατοικίες που μοιάζουν με μποτίλιες, με τσουκάλια όλων των χρωμάτων ακόμη και με πιάτα.

Η σερβιτόρα έφερε τον καφέ και εγώ εκεί καθόμουνα να κυττάω τον πίνακα της ζωής, έτσι πήρε και παραγγελία για μιά σαλάτα και μετά καφέ. Και άλλο καφέ. Και άλλο.

Μέχρι να εμπεδώσω ότι πέρα απο το τώρα είναι και το άλλο. Η αντιπέρα όχθη.

Αυτη η πραγματικότητα ιδωμένη απο τα μάτια ενός ξωτικού, μιάς νεράϊδας, ένας απόηχος ζωής.

Για να βάλουμε και λίγη τζάζ.

Cakes

Τεστάκι για να δούμε που βρισκόμαστε, τι είδους παστούλα είμαστε ώστε να προσπαθήσουμε (λέμε τώρα) να την αποφύγουμε ή να δεχθούμε τι είμαστε και να ζήσουμε μαζί της..

You Are a Chocolate Cake

Fun, comforting, and friendly. You are a true classic, and while you're not super cutting edge, you're high quality. People love your company - and have even been known to get addicted to you.

What Kind of Cake Are You?

Εκδήλωση της Fauchon

Η FOOD SOCIETY
Fauchon, Ghezzi, Crociani, Bisol, Acquerello et al οργανώνει εκδήλωση στο ξενοδοχείο
Ochre & Brown.

Τεσσερις εβδομάδες, ξεκινώντας κάθε Πέμπτη του Μαρτίου και για όλη την εβδομάδα, τέσσερα μενού αφιερωμένα στη γαστρονομική απόλαυση.

Δημιουργικές συνταγές και προϊόντα εξαιρετικής γεύσης, συνδυάζονται αρμονικά σε τέσσερα περίτεχνα μενού στα οποία εναλλάσσεται η καλύτερη ποιότητα βακαλάου από τις ακτές της Ισλανδίας και τα νησιά Fǽr-Ǿer, με μάγουλα χοιρινού από την Τοσκάνη, με κοκοράκια από το κτήμα μας και ψητά ορτύκια, συνοδεύοντας μας σε ένα υπέροχο γαστρονομικό ταξίδι.

Συνοδοί μας ο περίφημος οίκος γαστρονομικής πολυτέλειας Fauchon, σπουδαίοι παραγωγοί από την Ιταλία και η Food Society υπέρμαχοι της πραγματικής γεύσης και της βιοποικιλιότητας, μας βοηθούν να ανακαλύψουμε κρυμμένα γευστικά μονοπάτια.

Τα μενού συντροφεύουν μεγάλα κρασιά από το Barolo και το Montepulciano, ένα εξαιρετικό Vinsanto, ίσως το καλύτερο βιολογικό ρύζι στον κόσμο, polenta από αλεύρι του σπάνιου λευκού καλαμποκιού από τη Veneto, πραγματική μαύρη τρούφα και δυο μοναδικά είδη μονοποικιλιακού καφέ.

Για κρατήσεις επικοινωνήστε
Ochre & Brown, Λεωκορίου 7, Ψυρρή
τηλ. 210 3312940
Parking: Λεπενιώτου & Λεωκορίου
www.ochreandbrown.com


Menu I
08/03/07-14-03/07


Amuse-bouche
***
Ριζότο από βιολογικό Carnaroli Acquerello
με κουνέλι κονφί
***
Πέστροφα με όρσο, λαχανικά γλασέ και σάλτσα πούδρας μανιταριών
***
Σορμπέ τσίπουρου
***
Χοιρινό «κατσαρόλας» με λαζάνια μανιταριών Iris από farina biancoperla Jada
και σάλτσα «Αματρίτσια» από μάγουλα χοιρινού Giannarelli
***
Μηλόπιτα με παγωτό βανίλια και κουλί καραμέλας
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας


Τιμή ανά άτομο: 40 Ευρώ


Menu ΙΙ
15/03/07-21/03/07


Amuse-bouche
***
Ριζότο από Vialone Nano Jada με άγριες αγκινάρες και κηπευτικά
***
Αντρεκότ γαλέου με χόρτα, σάλτσα γλυκού σκόρδου και κόλιανδρο
***
Σορμπέ μαστίχας
***
Κοκοράκι ποελέ με νιόκι Ρωμαίν farina biancoperla Jada και σάλτσα φασκόμηλο
***
Τάρτα σοκολάτας με παγωτό σύκο και κρέμα βανίλιας
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας



Τιμή ανά άτομο: 40 Ευρώ


Menu ΙΙΙ
22/03/07-28/03/07

Amuse-bouche
***
Ριζότο από Vialone Nano Jada με γόνο θράψαλο και κοκάρι γλασέ
***
Φιλέτο χελιού με όσπρια γιαχνί και εστραγκόν
***
Σορμπέ εσπεριδοειδών
***
Βοδινά γλυκάδια με πολέντα από farina biancoperla Jada στους χυμούς τους
***
Παρφέ γλασέ με φυστίκι και φρούτα του δάσους
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας


Τιμή ανά άτομο: 40 Ευρώ


Menu ΙV
29/03/07-04/04/07

Amuse-bouche
***
Ριζότο από βιολογικό Carnaroli Acquerello με pressé ουρά βοδινού και τρούφα Savini
***
Βακαλάος Ghezzi με πατάτες “Boulangère” και αφρό τομάτας
***
Σορμπέ πράσινου τσαγιού Fauchon
***
Ψητό ορτίκι γεμιστό με φουά γκρά Fauchon,
πατάτα “Dauphinoise” και σάλτσα Robert
***
Προφιτερόλ με κρέμα λευκής σοκολάτας
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας


Τιμή ανά άτομο: 60 Ευρώ

Δωράκι

Με πήρε χθές μιά φίλη μου τηλέφωνο και μιλάγαμε για τούτο και για κείνο. Μεταξύ των άλλων μιλήσαμε για το τι πήραμε στις εκπτώσεις.. μόνο για αυτό δεν τόλμησα να πώ. Οτι δηλαδή πήρα ένα κουζινομάχαιρο. Αυτό γιατί το προηγούμενο που είχα μετά απο χρήση 17 ετών είχε αρχίσει να χάνει τον αρχικό του σφρίγος..παρέμενε μεν δυνατό, αλλά είχε γεράσει.
Ο cgp με κοροϊδεύει, όταν όμως είναι να κόψει κάτι, με φωνάζει. Εχω σταθερό χέρι βλέπεις.
Σαν ξυραφάκι είναι το χρυσό μου. Σκίζει το κύμα σαν καρχαρίσιο φτερό.
Και τόλεγε η συχωρεμένη η μανούλα μου.."αυτή η κόρη μου χαραμίσθηκε. Δεν έγινε ούτε χειρουργός αλλά ούτε και χασάπης".

Περί μαχαιριών, χρήσεις και κατα-χρήσεις, κυττάξτε στην e-kouzina

.......................

Οι φωτογραφίες κοπής είναι απο το Ιντερνέτ.

Η παντοτεινή αγάπη

Σοκολάτα.

Μαύρη και πικρή.

Παιδική ανάμνηση γιαγιάς να φέρνει μία πελώρια για τα παιδικά μου μάτια Σοκολάτα Υγείας Παυλίδη. Δυστυχώς δεν ερχόταν η γιαγιά συχνά αλλά μάλλον ευτυχώς γιατί άμα παρα-συνηθίσεις ένα πράγμα το παίρνεις για δεδομένο και δεν κάνει πλέον εντύπωση.

Αίσθηση πληρότητας όταν αργά και ηδονικά λιώνει στο στόμα. Αίσθηση ευθύνης : αν φάω θα φθάσει ΚΑΙ για αύριο? Αστεία πράγματα. Ποτέ δεν είναι αρκετή η δική σου σοκολάτα. Ανακατεμένες οι αισθήσεις χαράς και λύπης. Το γεμάτο με σοκολάτα στομάχι δεν δέχεται άλλη τροφή και οι γονείς νευριάζουν. Παιδικές υποσχέσεις για ένα μέλλον χωρίς πιέσεις. Ισως.

Στη ζωή μου έχω φάει πολύ σοκολάτα. Είτε αγορασμένη απο το περίπτερο, κατάστημα, εστιατόριο, ζαχαροπλαστείο, είτε τοποθετημένη σε τούρτες και γενικά περίτεχνα σπιτικά γλυκά. Σοκολάτα σκέτη, μαύρη, γάλακτος, άσπρη, με ξηρούς καρπούς (παλιά τουλάχιστον), γεμιστή με φρούτα, ακόμη και με πιπέρι. Πολλών εθνικοτήτων. Μέχρι σήμερα.

Γιατί σήμερα το βράδυ δοκίμασα τη γεύση που ποτέ δεν είχε περάσει το κατώφλι μου. Μέχρι αυτό το λεπτό. Σοκολάτα με γεύση τσαγιού, του αγαπημένου μου Earl Grey - γεύση περγαμόντο. Ηρθε σαν δώρο και σάρωσε. Εμένα.

Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό που δεν την πουλάνε στην Ελλάδα. Κακό γιατί δεν θα την βρίσκω, καλό γιατί η αίσθηση θα μου μείνει σαν την μία και μοναδική.

Σαν τις vintage αγάπες που πέρασαν. Αλλά που ακούμπησαν.

Τα κακά παιδιά

Στον χώρο του φαγητού, όπως και στον χώρο της εργασίας υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι. Με διαφορετικές γεύσεις και απαιτήσεις για το τι είναι ωραίο και τι δεν τρώγεται.

Ο καθένας με τον ουρανίσκο του. Οπως υπάρχουν και λογιών-λογιών εστιατόρια, ταβέρνες, μαγέρικα. Για κάθε βαλάντιο και γούστο.

Επειδή μ' αρέσει να δοκιμάζω γεύσεις ο Κ και εγώ έχουμε πάει σε χώρους εστίασης σε πολλά μέρη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Αλλοι μας άρεσαν, άλλοι μας ενθουσίασαν, άλλοι άρεσαν στον έναν και ο άλλος ακόμη τρέχει και άλλοι δεν μας άρεσαν.

Στο μπλόγκ αυτό σε γενικές γραμμές γράφω για αυτά που μου αρέσουν. Για τα άλλα που πήγαμε και οι γεύσεις δεν ταίριαζαν με εμάς, δεν γράφω. Σε πολλά δίνουμε μία δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, ίσως να ήταν η στιγμή και το φαγητό δεν προέκυψε σύμφωνο με τις προσδοκίες μας. Ισως να ήταν και η κακιά μέρα του μάγειρα.

Σε άλλα πάλι όταν οι γεύσεις και ο λογαριασμός ήταν χάλια, παίρνουμε μιά σκούπα και τα πετάμε έξω απο τη γκάμα της μνήμης μας.

Δεν έχει νόημα όμως να γράψω ένα κατεβατό για τα κεφτεδάκια που δεν μου άρεσαν, που τα ονόμασε ο Χ σέφ "Honolulu treasure" τα χρέωσε με 50 φέσια και μόλις τα βάλαμε στο στόμα μας απεδείχθησαν κακοτηγανισμένοι κεφτέδες σε τσαγκό λάδι. Αυτό με χαλάει.

Προτιμώ να μην ασχολούμαι μαζί του.

Και βέβαια δεν θέλω να γράφω γι αυτά. Complete oblivion

Μικρές απολαύσεις

Είμαι απο τους ανθρώπους που έχουν την τάση να γεύονται τον έρωτα ΕΦΟΣΟΝ περνάει απο το στομάχι. Το δικό μου στομάχι. Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτή η ανωμαλία, γιατί περί αυτού πρόκειται, σε καμμία φίλη μου δεν προέκυψε ως τώρα αυτό..ίσως είμαι πολύ φιλήδονη ή φαγού, διαλέγεις και παίρνεις. Χοντρή πάντως δεν είμαι (με τόσο αερόμπικ..κομμάτι δύσκολο), άρα πώς να το εξηγήσω ότι όσες φορές ενδιαφέρθηκα για έναν άνδρα ο τελευταίος μαγείρευε όνειρο?

Και όχι μόνο.

Σερβίριζε σωστά, είχε και τα κατάλληλα εργαλεία που τα χρησιμοποιούσε ΑΨΟΓΑ (π.χ. σερβίρισμα σαλάτας με πηρούνι-κουτάλι κρατημένα απο το ίδιο χέρι-χωρίς να τα σκορπάει παντού) και στρωσιμο τραπεζιού, διακόσμηση δωματίου για να μη μιλήσω για την αισθητική των πιάτων.

Πώς με έρριχναν όλα αυτά...στο πίτς φυτίλι θα έλεγα. Αλλες τις πάνε σε χορούς και πανηγύρια, σε σουϊτες και σε ταξίδια ενώ εγώ ήμουνα ευτυχής με μία απλή σούπα, μία φροντισμένη μακαρονάδα, ένα ψητόπουλο κοτό. Απο τα χεράκια του αγαπημένου μου.

Ποτέ δεν έχω αγαπήσει άντρα που δεν ξέρει να μαγειρεύει. Περίεργο δεν είναι?

Golden Phoenix

Πήγαμε σε κινέζικο στο Ελληνικό, σχεδόν πάνω στη λεωφόρο Βουλιαγμένης. Η διακόσμηση της αίθουσας τυπικό κινέζικο κίτς το οποίο όμως σε πάει κάπου αλλού, σε έναν διαφορετικό κόσμο. Μαύροι τοίχοι καλυμμένοι με υποτιθέμενη λάκα και κάδρα απο πλαστικούς δράκοντες, γεφυράκι με ποταμάκι - λιμνούλα απο κάτω, χρυσόψαρα βολοδέρνουν σε μία γυάλα, το ταβάνι με κόκκινους κέρβερους και ανοιχτές βεντάλιες απο πλαστικοποιημένο ύφασμα και κρυμμένα λαμπάκια..όποιος δεν το έχει δεί αξίζει να πάει μόνο γι αυτό. Πήγαμε 4 άτομα και φάγαμε θαυμάσια. Εντάξει γελάσαμε και λίγο με αυτά που βλέπαμε..αλλά ήταν όλα υπέροχα. Το σέρβις άψογο. Οι περιποιητητές ήταν Ελληνες, χαμογελαστοί και χαλαροί. Υπήρχαν και κάτι κινέζοι που δεν μίλαγαν τη γλώσσα ακόμη αλλά καταλάβαιναν γιατί έφερναν σωστά ότι ζητούσαμε.

Με το που κάτσαμε στο τραπέζι ένα γεμάτο μπώλ με prawn crackers μας περίμενε μαζί με ένα κουπάκι με sweet & sour sauce. Παραγγείλλαμε για πρώτα won ton με τυρί, springrolls, μία σαλάτα με λαχανικά και tofu . Οταν ήρθαν τα ορεκτικά με μάγεψε η διακόσμηση απο πατάτα σε μορφή τριαντάφυλλου και το αγγούρι λουλουδι. Ηταν όλα τραγανά και φρεσκοτηγανισμένα..(καμμία σχέση με τα αντίστοιχα που είχαμε φάει πέρυσι το φθινόπωρο στο Κοna Kai)

Για κύρια πήραμε πάπια πεκίνου (που συνοδεύεται με πιάτο κομμένων πράσινων κρεμμυδιών, αγγουριού, μία hoizin sauce (διακρίνεται αριστερά), κινέζικα νούντλς με γαρίδες


κοτόπουλο με φυστύκια κάσιους, mou shou χοιρινό.Η πάπια ήταν κομμένη σε ψιλά κομματάκια, ήταν λίγο ξερή ομολογουμένως. Την τύλιξα σε μία απο τις πιτούλες του ατμού, μαζί με τα λαχανικά και την σάλτσα, και την έφαγα με το χέρι. Υποφερτή.



και μοσχάρι μονγκολίας που συνοδευόταν με μία φωλιά απο τηγανιτή πιτούλα που μέσα είχε διάφορα λαχανικά. Ενα οπτικό όνειρο. Φυσικά φάγαμε το φαγητό αργά και απολαυστικά με κινέζικα ξυλάκια. Η Α. που δεν ήξερε έμαθε με τον κακό τρόπο, είχε πλάκα όμως. Μαζί με το φαγητό ήπιαμε ένα λευκό κρασί Γεροβασιλείου. Στο τέλος πήραμε 4 γλυκάκια και 4 καφέδες.
Τρώγαμε επί 5 ώρες!!!!!!

Πληρώσαμε 160 ευρώ μαζί με το φιλοδώρημα.


(Αν θέλετε να δείτε φωτογραφίες του εστιατορίου κάντε"κλίκ" στον τίτλο)

Tα μανιτάρια των Γρεβενών

οργανώθηκε γευστική εκδήλωση στο ξενοδοχείο Ochre & Brown χθές και βέβαια πήγαμε. Είχαμε μείνει νηστικοί όλη μέρα και δεν απογοητευτήκαμε. Το γεύμα ετοιμάσθηκε απο τα χεράκια του Ν.Μ. chef του εν λόγω ξενοδοχείου.
Δοκιμάσαμε ποικιλίες μανιταριών που όχι μόνο δεν τις είχαμε ποτέ ως τώρα φάει αλλά αγνοούσαμε ότι καλλιεργούνται και στην Ελλάδα . Συνοδεύονταν απο οικολογικά κρασιά, γουρουνόπουλο βιολογικής εκτροφής και μονοποικιλιακό τσίπουρο.
Το πρώτο πιάτο ήταν σνίτσελ μανιταριών ποικιλίας "Μακρολεπιότα η ψηλή" (φωτό απο κάτω) . Τα παρουσίασαν σε μπωλάκι συνοδευόμενα με τσίπουρο. Τα ποτηράκια του τσίπουρου ιδιαίτερα, ήταν οβάλ αν μπορεί κανείς να διανοηθεί τέτοιο σχήμα σε ποτήρι, εν τούτοις εντυπωσιάστικα. (Θέλω να αγοράσω τέτοια ποτηράκια και εγώ)

Ακολούθησε μία βελουδένια στην γεύση κρέμα μανιταριών ποικιλίας Βωλίτη

Μετά ήρθε μία μανιταρόπιτα ποικιλίας "Βασιλικό" με χειροποίητο φύλλο ζύμης και ντομάτα. Απίθανη γεύση. Το κομμάτι αυτό της άγριας πέστροφας απο τον ποταμό Αώο ήταν ξαπλωμένη πάνω σε ξυνό τραχανά που μέσα του είχε κομμάτια μανιταριών, μικρά οβάλ κρεμμυδάκια και στρογγυλά καροτάκια
Μέχρι εδώ μας γέμιζαν τα ποτήρια με ένα λευκό κρασί Απο το Κτήμα Ζέρβα, στα Γρεβενά.

Επίσης υπήρχε δίσκος ψωμιού, σε μπριοσάκια το καθένα διαφορετικού σχήματος και γεύσης. Προσπάθησα να συγκρατηθώ και να μη φάω όλο το δίσκο γιατί σκέφτηκα ότι άμα χορτάσω με ψωμί θα είναι κρίμα για τα υπόλοιπα.

Μετά το ψάρι ήρθε ένα απαλό σορμπέ τσίπουρου. Θα ήθελα έξω να έκανε κρύο αντί για την ανοιξιάτικη βραδυά. Ετσι το τσίπουρο θα μας προσέφερε μία αγαπημένη ζέστη..Δεν πειράζει, ίσως μία άλλη φορά που θα εδεήσει ο καιρός να μας λυπηθεί.
Αλλο κλίμα. Αλλαξαν τα ποτήρια για να υποδεχθούν το κόκκινο, Κτήμα Χασπερίδη, Νησί Γρεβενών. Ηρθε η πριμαντόνα της βραδυάς , γουρουνόπουλο με Αμανίτη του Καίσαρα, κουφέτο κυδωνιού και αμύγδαλα. Σιωπηλά έκανα τον σταυρό μου, οι Αμανίτες είναι και δηλητηριώδη μανιτάρια...ευτυχώς για να είμαι σήμερα εδώ και να γράφω αποδεικνύει κάτι... Η γεύση του γουρουνιού έντονη. Κάποιοι απο την παρέα είπαν μήπως έχει συκώτι μέσα, θα έπαιρνα όρκο ότι καπου ήταν κρυμμένο το συκώτι...δεν ήταν όμως συκώτι, ο κύριος αμανίτης με το ιδιαίτερο άρωμά του ήταν. Εδώ ή που το λατρεύεις το πιάτο ή που δεν το τρώς. Η του ύψους ή του βάθους.
Μετά απο την επέλαση του αμανίτη, αισθάνθηκα ότι δεν θα μπορέσω να φαω τπτ άλλο, είχα αρχίσει να σκάω. Αλλά πού! Ηρθε το πιάτο των τυριών, δεν το έβγαλα φωτογραφία ούτε που πρόλαβα. Μανούρι, φετα κομμένη σε κυβάκια και απο πάνω τριμμένα μανιτάρια.. Φέρανε κι άλλο ψωμί. Δεν με λυπάται κανένας θεέ μου. Τρελλαίνομαι για ψωμί ζυμωτό. Ακολούθησε ένα κομμάτι καρυδόπιτα, ένα ραβανί και στο μπωλάκι παγωτό μανιτάρι!!!! Το είπε παρφέ πούδρας μανιταριών ποικιλίας βωλίτη και βασιλικό. Μου θύμισε σπιτικό παγωτό σοκολάτα, κάτι που έφτιαχνε παλιά η μαμά μου, τόσο απαλό σαν χάδι.
Στο τέλος φέρανε καφέ, εμείς πήραμε εσπρέσσο μαζί με αυτό το πιάτο, που είχε στα ποτήρια γλυκό κουταλιού μανιτάρι ποικιλίας Κανθαρίσκος ο φαγώσιμος. Τα ταρτάκια είχαν άσπρη κρέμα μανιταριού, σχεδόν ρευστή ποικιλίας βασιλικό και τα σουδάκια γέμιση απο την ίδια ποικιλία.

Φάγαμε ΥΠΕΡΟΧΑ.

Ηταν η παρέα εξαίσια, συμβαίνει καμμιά φορά σε εκδηλώσεις να καθόμαστε δίπλα σε αγνώστους και μέσα σε λίγη ώρα να αισθανόμαστε ότι δειπνήσαμε μαζί με φίλους που τους ξέραμε χρόνια. Ετσι γίνονται οι φιλίες, θαρρώ.

Ευχαριστούμε πάρα πολύ για όλα.

"Η Κληματαριά" της Βυτίνας

Μιά φορά και έναν καιρό 4 νέα παιδιά πήγανε στην Βυτίνα να φάνε. Ηταν ένα αρραβωνιασμένο ζευγάρι και άλλοι δύο, η γυναίκα είχε φέρει την αδελφή της και ο νεαρός ένα φίλο του. Κλασσική συνταγή. Ετσι τα ζευγάρια έγιναν 2. Το δεύτερο ζευγάρι που γνωρίστηκαν στην εν λόγω ταβέρνα ήταν ο πεθερός και η πεθερά μου. Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας αυτής λεγόταν Τζίφας.

Μία φορά το χρόνο πάμε εκεί να υποβάλλουμε τα σέβη μας, συνήθως άνοιξη. Τώρα πιά δεν υπάρχει ο Τζίφας, η εγγονή του έχει αναλάβει, οι γεύσεις όμως καλά κρατούν.

Την τελευταία φορά που πήγαμε φάγαμε παστό, που ήταν χοιρινό με αυγά. Τοπική συνταγή.

Καστελλόριζο

Μιά φορά και ένα καιρό υπήρχε ένα εστιατόριο ψαρικών στην Γλυφάδα που είχε την επωνυμία Καστελλόριζο. Ηταν ένα ψηλό κτίριο που είχε θέα απο τη μία πλευρά πρός τη θάλασσα ενώ η πίσω πλευρά έβλεπε φοβερές προσγειώσεις ή απογειώσεις αεροπλάνων, τότε που το αεροδρόμιο ήταν στο Ελληνικό. Το εστιατόριο αυτό έχει κλείσει, η ανάμνησή του μας έχει μείνει σχεδόν ανεξίτηλη. Είχαμε φάει εκεί πολλές φορές. Μας τράβαγε ο συνδυασμός της θέας, της φρεσκάδας των εδεσμάτων, της περιποίησης, του πιάνου και των διάφορων ευτράπελων που πάντα γίνονται.

Φεβρουάριος 2001

Μετά την κηδεία του θείου μου, όλο το σόϊ είχαμε κλείσει τραπέζι στο Καστελλόριζο για ψαρίσιο γεύμα παρηγοριάς. Ο πεθερός μου μόνο πήγε στο σπίτι και έφερε τα 2 μου ανηψάκια ηλικίας τότε 3 και 5 ετών αντίστοιχα. Δεν είχαν έρθει στη κηδεία βέβαια, στο γεύμα όμως γιατί να μην ερχόντουσαν?

Ολοι μας θυμάμαι είχαμε παραγγείλλει μπαρμπούνια, άλλος τηγανιτά, άλλος ψητά. Σκυθρωποί τρώγαμε και πίναμε αναλογιζόμενοι παλιές στιγμές μαζί με τον θανόντα. Τα ανήψια χοροπηδούσαν εδώ και εκεί.

Στο τέλος ο πεντάχρονος ανηψιός μου, απηυδισμένος απο την έλλειψη χαράς και κεφιού μας λέει

"Πολύ πεσμένους σας βλέπω" .

Ανεβαίνει σε μία καρέκλα στη μέση της αίθουσας και ανακοινώνει

"Και τώρα Κόσμε θα σας δείξω τον κ&&λο μου "!!!

Και κατέβασε το παντελόνι του μέχρι κάτω!!!!!!!!!!!!

Καλά λένε ότι γάμος χωρίς δάκρυα και κηδεία χωρίς γέλια δέν υπάρχει!!!

Φρεσκάδα

Πότε ένα ψάρι είναι φρέσκο? Με τι κριτήριο διαλέγουμε πλέον το νωπό ψάρι? Και δεν μιλάω για αυτούς που ψαρεύουν γιατί εκεί δεν τίθεται θέμα. Το φρεσκοπιασμένο ψάρι μιλάει μόνο του για φρεσκάδα.
Μιλάω για τους ιχθυοπώλες που μας παρουσιάζουν νωπά ψάρια στα καφάσια τους. Την έχω πάθει πολλές φορές με "φρέσκα" ψάρια που αποδεικνύονται..αποψυγμένα..και μόλις μαγειρευτούν φαίνεται η ηλικία τους.. ούφ!

Μυρωδιά
Ο μπαμπάς μου έλεγε : "Το φρέσκο ψάρι δεν έχει καμμία μυρωδιά. Όταν αρχίσει να μυρίζει θάλασσα είναι στο πρώτο στάδιο της αποσύνθεσης. Μετά αρχίζει να έχει ελαφρύ άρωμα ψαρίλας. Το ελαφρύ άρωμα συν τω χρόνω αρχίζει και βαραίνει μέχρι που η ψαρίλα να γίνει πολύ βαριά και ασήκωτη. Μετά απο αυτό το στάδιο, οι πελάτες δεν πλησιάζουν τον ιχθυοπώλη, νομίζω ότι φεύγουνε και οι γάτες απο την περιοχή. Πρίν βέβαια φτάσουν τα ψάρια στο τελευταίο αυτό στάδιο σήψης, φροντίζει ο έμπορος για την πώλησή τους ή για την εξαφάνισή του αντίστοιχα" .
Ο πελάτης όμως δεν μπορεί να μυρίσει το ψάρι απο κοντά. Η χειρότερα να πιάσει το ψάρι στο χέρι του, αυτό απαγορεύεται γιατί πιάσε-πιάσε στο τέλος τα ψάρια θα γίνουν κατάλληλα μόνο για εξεσφενδονισμό αλά Αστερίξ. Οπότε μόνο τον αέρα του ψαράδικου μπορεί να οσμίζεται. Ούτε η παρουσία γατιών είναι εγγύηση για την ποιότητα των ψαριών. Πάνε οι εποχές που πετάγανε τους γαύρους στις γάτες. Τώρα τρώνε κονσέρβα οι δεσποσύνες τους, γι αυτό άλλωστε στέκονται κοντά στο μαγαζί. Ασε που άμα μυρίζει ψαρίλα ο ψαράς απο μακρυά.. φεύγω τρέχοντας. Δεν ξέρω γιατί , ένστικτο.

Οψη
Οι παλαιοί μας λέγανε ότι η σάρκα πρέπει να είναι σκληρή στο άγγιγμα, η ράχη άκαμπτη, τα σπάραχνα να είναι κόκκινα και το μάτι λαμπερό. Εν τούτοις ο πάγος και οι καταψύξεις που βάζουν τα ψάρια για να τα διατηρούν από τη στιγμή της αλίευσης μέχρι την πώληση στην αγορά, τα κάνει όλα κόκκαλο, έχω ακούσει ότι πολλοί ρίχνουν κολλύριο στα μάτια για σπινθηροβόλα βλέμματα. Οπότε πάλι ο πελάτης είναι χαμένος απο χέρι.

Τι μας μένει λοιπόν?
Πειθόμεθα απο τα λόγια του εμπόρου ότι έχει το καλύτερο ψάρι της αγοράς και αγοράζουμε. Η φρεσκάδα όμως στο μαγείρεμα φαίνεται. Αν η σάρκα ξεκολλάει εύκολα απο τη ραχοκοκκαλιά είναι σχετικά φρέσκο και βέβαια η γεύση. Το μπαγιάτικο εκεί αποκαλύπτεται πρός μεγάλη δυστυχία των πεινασμένων..
Υπάρχει βέβαια και η λύση να ξαμολυθούμε όλοι με ένα αρμίδι στο χέρι..αλλά πόσοι απο εμάς μπορούν να το κάνουν? Και πού? Σε τι νερά? Λίγοι και τυχεροί.

Εμείς οι άλλοι συνεχίζουμε το ψάξιμο..

Carpe diem

όλα όσα μου μείνανε αυτά τα Χριστούγεννα, οι συγγενείς, οι φωνές των παιδιών και τα ξέγνοιαστα γέλια τους , το μουρμούρισμα των πολύχρωνμων χαρτιών περιτυλίγματος όταν ξετυλίγονταν τα δώρα, οι φωνές χαράς και έκπληξης, συνοψίζονται σε αυτό το ένα, την παρουσίαση

των εδεσμάτων σε γιορτινά στρωμένο τραπέζι, ένα τραπέζι στολισμένο με λινές πετσέτες μετουσιωμένες σαν βεντάλιες στη χώρα των ονείρων.

Δεν θα γράψω για τα εδέσματα λίγο πολύ τις χρονιάρες αυτές μέρες είναι πλούσια και εντυπωσιακά. Αυτό που μου πήρε τα μυαλά ήταν το δίπλωμα μιάς απλής πετσέτας, η απέριττη διακόσμηση ενός γκύ, η φαντασία του οικοδεσπότη όχι μόνο να εντυπωσιάσει αλλά να μοιραστεί.

Γιατί δεν είναι μόνο να απολαμβάνουμε είναι και να δημιουργούμε ελπίδες, εντυπώσεις, στιγμές.

Για το 2007 εύχομαι μπόλικες και χαρούμενες στιγμές

Οχι τέτοια, πλήζ

γιατί χαθήκαμε..
(Αν δεν την εντοπίσω μέχρι άυριο..θα μαγειρέψω κουνέλι για Χριστούγεννα)

Μαχαίρια

Το σωστό μαχαίρι είναι το σημαντικότερο πράγμα για έναν μάγειρα. Ο καθένας τους βασίζεται στο μαχαίρι του, σε εκείνο που τον βολεύει ανεξαρτήτου φίρμας και τιμής. Είναι κάτι σαν την προέκταση του χεριού του, κάτι που δεν αποχωρίζεται εύκολα. Ας μην ξεχνάμε ότι στην αρχαιότητα οι μάγειροι περνάγανε τα μαχαίρια στη ζώνη τους, ώστε να τα έχουν έτσι πάντα πρόχειρα.

Υπάρχουν 2 είδη μαχαιριών, εκείνα που κόβονται απο ένα φύλλο ατσαλιού και εκείνα που κόβονται απο συμπαγές μέταλλο. Τα δεύτερα είναι πιο βαριά στο χέρι αλλά έχουν καλύτερη απόδοση. Οι λάμες ανήκουν σε δύο κατηγορίες κοπής, το Γερμανικό στύλ και το Γαλλικό. Οι γερμανικές λάμες έχουν πιό στρογγυλεμένες πλευρές ενώ οι γαλλικές είναι σαν τα ξίφη, όλο μύτες και κοφτερές γωνίες.

Το σωστό μαχαίρι πρέπει να έχει "σώμα" να το αισθάνεται ο μάγειρας βαρύ στο χέρι του αλλά ευέλικτο στις χρήσεις. Η λάμα είναι ένα κομμάτι ατσάλι που διατρέχει το μαχαίρι απ' άκρη σ' άκρη. Η σωστή λάμα δεν τελειώνει εκεί που αρχίζει η λαβή, αλλά μπαίνει μέσα και η (στρογγυλεμένη) άκρη της φαίνεται στο κάτω μέρος της λαβής (βλεπε φωτό). Τα μαχαίρια που δεν έχουν αυτές τις προδιαγραφές δεν αποδίδουν σωστά.

Η ποιότητα της λάμας πλέον είναι ένας συνδυασμός ατσαλιού. Παλιά δεν χρησιμοποιούσαν ανοξείδωτο ατσάλι γιατί μάλλον δεν υπήρχε. Εκείνες οι παλιές λάμες μαυρίζανε μέν αλλά ακονιζόντουσαν εύκολα. Σαν ξυράφια γινόντουσαν. Οι εντελώς ανοξείδωτες πάλι, δεν μαυρίζουν αλλά είναι δύσκολες στο ακόνισμα. Το σωστό μαχαίρι έχει λάμα που είναι κράμα των δύο άνωθεν ποιοτήτων.

Πόσο ζεί ένα μαχαίρι?

Ο καλός μάγειρας τρέμει μήπως χαλάσει το μαχαίρι του τη στιγμή που το χρειάζεται περισσότερο. Υπάρχει βέβαια και το ακόνισμα. Ομως ό σωστός τρόπος είναι ολόκληρη ιστορία, τα μεγάλα εστιατόρια συνεργάζονται με εταιρείες που αναλαμβάνουν τη παράταση ζωής των μαχαιριών, της αλλαγής τους κλπ. Υπάρχουν βέβαια και τα ακονιστήρια χειρός που είναι σαν κώνοι αλλά που δεν ακονίζουν τις λάμες απλά τις ισιώνουν γιατί μετά απο πολλές κοπές οι λάμες στραβώνουν.

Εμείς οι λιγώτερο ειδήμονες μπορούμε να κάνουμε μερικά πράγματα που αυξάνουν τη ζωή μιάς λάμας στην οποία επενδύουμε:

• Οι τάβλες κοπής να είναι πάντα απο ξύλο ή πλαστικό. Οι μεταλλικές, γυάλινες, μαρμάρινες τάβλες καταστρέφουν την κόψη της λάμας.
• Οταν έρχεται η ώρα του πλυσίματος, ξεπλύνετε τα μαχαίρια με νερό της βρύσης και σκουπίστε τα. Μη τα πετάτε στον νεροχύτη μαζί με άλλα πράγματα αν καρφωθούν κάπου στραβώνουν οι μύτες. Το πλυντηριο πιάτων ζεσταίνει τη λαβή και τη καταστρέφει σαπίζοντάς τη. Χωρίς λαβή δεν μπορείτε να δουλέψετε το μαχαίρι.
• Οταν αγοράζετε ένα μαχαίρι σας το δίνουν μέσα σε μία χάρτινη ή πλαστική θήκη της λάμας. Φυλάξτε τα μαχαίρια μέσα στις θήκες αυτές στα ντουλάπια σας. Μην τα αφήνετε να χτυπιούνται μεταξύ τους ή μέ άλλα σκεύη, η καλύτερη μέθοδος θα ήταν να τα κρεμούσατε κάπου μακρυά όμως απο παιδιά και ζώα.
• Τέλος να χρησιμοποιείτε τα μαχαίρια για τον λόγο που τα αγοράσατε. Ποτέ για να ανοίξετε ένα βάζο, μία κονσέρβα, σαν οδοντογλυφίδες, κατσαβίδια και σφυριά.

To Σέσι"

Για την ταβέρνα "Το Σέσι" έχω γράψει παλιά, είναι κοντά στο Γραμματικό Αττικής, πρός την πλευρά του Ευβοϊκού. Πήγαμε σήμερα το μεσημέρι και χορτάσαμε ήλιο και θάλασσα.

και καλοψημένα σκαθάρια. Είδαμε και το καϊκι που ήρθε και άφησε τα ψάρια της ημέρας. Δεν υπάρχει τπτ κατεψυγμένο εδώ. Το κρασί απο΄δικούς του αμπελώνες στη Ραμνούντα, ένα ροζέ ελαφρύ και πλούσιο. Πήραμε και ένα μπουκάλι για το σπίτι.

Μετά το ΄φαϊ μιά μικρή ποκίτσα απο μία λιλιπούτεια τράπουλα τσέπης. Ως γνωστόν έχασα. Δεν είμαι χαρτόμουτρο μάτια μου, πώς να το κάνουμε.

"Ο Τσακίρης", Νέα Κίος, Αργολίδα

Η Νέα Κίος είναι μία περιοχή κοντά στο Ναύπλιο, στο παραλιακό δρόμο για τους Μύλους. Σε κάποιο σημείο υπάρχει ένα μεταλλικό παλιό γεφύρι αριστερά που σε πάει στην ακροθαλασσιά. Εκεί είναι η αγαπημένη μας ψαροταβέρνα, ένα μέρος φιλικό με ζεστούς ανθρώπους και προπαντός ένα εστιατόριο όχι για τουρίστες. Εκεί τρώει ο μεροκαματιάρης, μαζί με κάποιους αθλητές. Ο οικογενειάρχης παίρνει όλο το σόϊ την Κυριακή και το ζευγαράκι χαλαρώνει μπροστά στη θέα. Αυτή.

Το καλοκαίρι ο κόσμος κάνει μπάνιο σ' αυτή τη ρηχή θάλασσα. Οχι όμως πολύς γιατί έχει λάσπη. Το καλοκαίρι ο Τσακίρης βγάζει τραπεζάκια μπροστά στο κύμα. Για άλλες γεύσεις.

Στην κάτω φωτογραφία είναι ένα ποταμάκι θάλασσας πίσω απο την ταβέρνα όπου διάφορα ψαροκάϊκα βρίσκουν αράδο. Σαν κάρτ ποστάλ. Τα παιδιά που έχουν την ταβέρνα είναι τρελλοί για φρέσκα ψάρια. Σερβίρουν ότι πιάσει το καϊκι τους. Ψάρια άγνωστα στον πολύ κόσμο. Γοφάρια, λούτσοι, μουρμούρες, ούγαινες, μπαλάδες και και μπακαλιαράκια. Τα αγαπημένα μου. Μικρά, καλοτηγανισμένα, ξεροψημένα απ έξω και ζουμερά απο μέσα.
Επίσης τρώμε εκεί και μπουγιουρντί που είναι τοπική φέτα κομμένη σε ροδέλλες, μαζί με φέτες ντομάτας και ΄μακρουλής πιπεριάς που τη λένε κέρατο. Ολα στο φούρνο με λίγο λάδι, ίσα να λιώσει η φέτα. Μετά δεν σε φτάνει το ψωμί, αυτόματα θα παραγγείλεις κι άλλο. Για την παπάρα.

Και οι χορτοκεφτέδες μας αρέσουν, είναι μεγάλοι και χορταστικοί. Και άμα είναι χειμώνας μας βγάζουν και κυδώνι γλυκό.

Είναι μετά δυνατόν να πάμε Ναύπλιο και να μην φάμε στον Παράδεισο?

Κεράσματα

Χθές βρέθηκα σε μία συγκέντρωση που είχαν και πολλά μικρά παιδιά. Η οικοδέσποινα, πέρα απο τα κλασσικά σοκολατάκια, μπουκίτσες, ελίτσες κλπ, είχε αυτό το τριπλό με χρωματιστά μπεζεδάκια. Ολα ήταν μπεζέδες μαστίχας ίδια γεύση, εννοώ, όμως άλλαζαν στο χρώμα. Πότε ρόζ, πότε γαλανά. Ντρεπόσουν να τα φάς Μετά απο ένα χορταστικό γεύμα με γουρουνόπουλο γεμιστό και πατάτες, βγήκαν κάποια κλασσικά γλυκά, τούρτες, και όταν είχαμε σχεδόν σκάσει, παρουσίασε ένα δίσκο γεμμάτο καμμιά 30αριά φλυτζάνια του παραδοσιακού ελληνικού καφέ με creme brulee που απο πάνω είχαν 3 φετούλες φρούτων, μία μανταρίνι, μία ακτινίδιο και μισή φράουλα.
Αλλο να το βλέπετε και άλλο να το τρώτε.

Απίθανο..και τελικά τόσο εύκολο. Αλλά δεν είναι μόνο η ευκολία όσο και η αισθητική παρουσίαση.

Αυτά τα φλυτζανάκια "ρίξανε" ακόμη και τις χειροποίητες τούρτες της μαμάς της. !